tag:blogger.com,1999:blog-12316521494910310922011-12-28T05:36:34.095-08:00dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.comBlogger511100tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-21435347851107645732011-12-28T04:11:00.000-08:002011-12-28T05:36:34.288-08:00<div style="text-align: center;">πόρτες ανοιχτές και σκυλιά δεμένα</div><b><div style="text-align: center;"><b>τι άλλο περίμενες από μένα;;;</b></div></b><br /><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/Umu050ERTBw" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2143534785110764573?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-58379031130005282042011-12-01T02:36:00.000-08:002011-12-01T04:28:05.518-08:00Να μην ξεχάσω να είμαι καλό παιδί...<br /><br /><iframe width="560" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/-z6EAV-90Nc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-5837903113000528204?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-37360304212155300422010-10-20T15:54:00.000-07:002010-10-20T16:44:39.730-07:00<div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/TL9zcBJWotI/AAAAAAAAAMo/avoMNvIOUSk/s1600/Panda+What.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 303px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/TL9zcBJWotI/AAAAAAAAAMo/avoMNvIOUSk/s320/Panda+What.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530265792615457490" /></a><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><br /></span><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">Το αδιέξοδο είναι εφεύρεση αυτών που δε μπορούν να κάνουν μεταβολή 180<span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana, helvetica, sans, sans-serif; ">°</span></span></span></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: small;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=XMgbbFo_RhQ">διαλέγεις και παίρνεις</a></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-3736030421215530042?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-15362440334701524532010-07-05T14:39:00.000-07:002010-07-05T14:55:25.075-07:00<div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/TDJUA2xSI6I/AAAAAAAAAMA/frofDh0o4gg/s1600/289106106_89fab90c29_o.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/TDJUA2xSI6I/AAAAAAAAAMA/frofDh0o4gg/s320/289106106_89fab90c29_o.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490543269397013410" /></a><div style="text-align: center;">Κλαίω κι οδηγώ στον περιφερειακό</div><div style="text-align: center;">και κάτω απ'το παλτό φοράω τρύπιο σώβρακο...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-1536244033470152453?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-91542916510987555872009-10-02T05:03:00.000-07:002009-10-02T05:45:07.810-07:00<div style="text-align: center;"><br /></div><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UMDunGVx7uU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/UMDunGVx7uU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Dès les premières lueurs d'Octobre<br />En tout bien tout honeur<br />Je sombre<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-9154291651098755587?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-37545950999740092312009-04-08T10:58:00.000-07:002009-04-08T12:13:15.581-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/Sdz19NC8XAI/AAAAAAAAAL4/Dkg5r9Q1TwQ/s1600-h/gyftissimo.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/Sdz19NC8XAI/AAAAAAAAAL4/Dkg5r9Q1TwQ/s320/gyftissimo.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322399291467914242" /></a><div><br /></div><div style="text-align: justify;">Μαγαζάκι/κιόσκι σε εμπορικό κέντρο στην Πράγα για συσκευασίες δώρων.<br /></div><div style="text-align: justify;">Γιατί το αμπαλάζ του δώρου είναι πιο σημαντικό κι από το δώρο το ίδιο...</div><div style="text-align: justify;">Γιατί η αυτογνωσία είναι το παν!</div><div style="text-align: justify;">Και γιατί η γυφτιά είναι διαχρονική, κακά τα ψέμματα...</div><div style="text-align: justify;">Εμπνευσμένη και η σχεδόν ιταλική κατάληξη για ξεκάρφωμα, μόνο που δηλώνει υπερθετικό βαθμό, σα να σου λέει... πιο γύφτικο δε γίνεται!</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-3754595099974009231?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-67861591248442148892009-02-16T08:07:00.000-08:002009-02-16T08:12:55.639-08:00<div style="text-align: center;"><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SZmPpm4A46I/AAAAAAAAALY/IitZpr1Xn6Q/s1600-h/Amy_Mastura.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 188px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SZmPpm4A46I/AAAAAAAAALY/IitZpr1Xn6Q/s320/Amy_Mastura.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303427981178364834" /></a><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">γιατί άλλη έχει το όνομα...</span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><img src="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SZmPx65sU2I/AAAAAAAAALg/yPZK09QP7VM/s320/Amy_Winehouse.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 176px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303428123993068386" /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><br /></div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">κι άλλη έχει τη χάρη !!!</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-6786159124844214889?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-15068714481063598872009-02-01T10:28:00.000-08:002009-02-01T10:49:44.771-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SYXuUz5o61I/AAAAAAAAALQ/fIOklKIxVH0/s1600-h/lake-fish.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 209px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SYXuUz5o61I/AAAAAAAAALQ/fIOklKIxVH0/s320/lake-fish.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297902577968016210" /></a><div style="text-align: center;">...είναι ένα ξερό κομμάτι ψωμί <br /></div><div style="text-align: center;">δίπλα σε μια λιμνούλα</div><div style="text-align: center;">που περιμένει</div><div style="text-align: center;">να το κλωτσήσει κάποιος μέσα</div><div style="text-align: center;">να μαλακώσει</div><div style="text-align: center;">και να γίνει τροφή για κάποιο ψαράκι</div><div style="text-align: center;">εκτός αν κάποιος περαστικός</div><div style="text-align: center;">το κλωτσήσει πιο μακριά από τη λιμνούλα</div><div style="text-align: center;">και παραμείνει έτσι ξερό</div><div style="text-align: center;">να το τσιμπάνε από δω κι από 'κεί</div><div style="text-align: center;">μαύρα μικρά σπουργίτια...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-1506871448106359887?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-63465937397764905182009-01-24T02:47:00.000-08:002009-01-24T10:56:24.752-08:00<div style="text-align: justify;">Πολύ τρέξιμο τις τελευταίες μέρες και με τις νέες εξελίξεις θα τρέχω ακόμα περισσότερο. Ούτε προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς να έκανα. Ελάχιστος ύπνος και πολλές μετακινήσεις. Από τη μία μου αρέσει που έχω να κάνω πολλά, από την άλλη φοβάμαι ότι σύντομα θα κλατάρω. Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι πολύ όμως, άλλωστε η νεκροψία θα δείξει...  <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι μετακινήσεις έχουν και τα καλά τους όμως αφού βλέπω κόσμο και θυμάμαι ότι ένα καθόλου αμελητέο ποσοστό των κατοίκων αυτής της πόλης πάει για κλείσιμο. Αλλά εκτός από τους τρελούς γίνονται και διάφορα κουλά κι αστεία... Από τα καλύτερα στιγμιότυπα της εβδομάδας ήταν ένας κύριος στο μετρό που με ρώτησε να του πω τι σήμαινε αυτό που γράφει μία από τις κονκάρδες που έχω στην τσάντα μου και καθόμουν και εξηγούσα, 3 παιδιά που με ρώτησαν αν ξέρω που είναι το "κύτταρο live" ενώ περίμενα το λεωφορείο στη Δάφνη και αφού κατάλαβα ότι εννοούσαν το γνωστό τους έκανα την καρδιά περιβόλι μιας και η Αχαρνών που ψάχνανε έπεφτε λίγο στου διαόλου τη μάνα να το πω, καμία σχέση να το πω, όπως και να το πω τα παιδάκια είχαν δρόμο μετά, τα έστειλα πίσω στο μετρό! Το καλυτερότερο όμως ήταν ένας τύπος στη στάση που του ζήτησα αναπτήρα και εκείνος επέμενε να μου τον χαρίσει. Συλλεκτικό κομμάτι, πολύ το εκτίμησα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-6346593739776490518?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-3338490246978660102009-01-10T11:38:00.000-08:002009-01-10T11:44:44.603-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9OUtdBKdmuQ&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9OUtdBKdmuQ&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><div><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Είναι ντιπ τρελά αυτά τα νανάκια!!!</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-333849024697866010?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-73597024045569040862009-01-07T08:53:00.000-08:002009-01-07T10:29:03.367-08:00<div style="text-align: justify;">Το θεωρώ αδιανόητο νέοι άνθρωποι να ζουν λες και η ζωή τους είναι μια απλή υποχρέωση. Να ζεις επειδή ξέχασες να σταματήσεις να αναπνέεις. Και δυστυχώς δεν είναι λίγοι εκείνοι που το κάνουν. Στη δουλειά σήμερα έλεγε ένας "συνάδελφος", ετών 26, ότι βγήκε χτες και γύρισε σπίτι του στις 11 (το βράδυ) και πως δεν πρόκειται να το ξανακάνει γιατί σήμερα ήρθε χώμα, και δεν μπορούσε λέει να καταλάβει γιατί ήταν γεμάτα όλα τα μαγαζιά μέχρι τις 11(!) που έφυγε και μάλιστα μεγάλοι άνθρωποι και αναρωτιόταν αν όλος αυτός ο κόσμος δεν δουλέυει και μπορεί και ξενυχτάει! Χαλόου;;; Προφανώς και έμεινε με την απορία αφού κανείς δεν μπήκε στον κόπο να του απαντήσει. Ο συγκεκριμένος δεν βγαίνει ούτε για διάλειμμα.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έχω και μια φίλη, που πριν ακόμα τελειώσουμε τη σχολή είχε φαγωθεί να βρει δουλειά κι από όταν άρχισε να δουλεύει έχει χαθεί και είναι μονίμως στο τρέξιμο, αν πάμε για κανά καφέ στο 45λεπτο θα θέλει να πληρώσει για να φύγει, άσε που όποτε αποφασίζει να βγούμε εννοείται πως λέει και σε πόσο άλλο κόσμο για να μας δει ομαδικά. Βρήκαμε παπά να θάψουμε 5-6. Να βγαίνεις για καφέ και να σου δημιουργείται άγχος από το πουθενά. Εντωμεταξύ θέλει να κάνει τα πάντα κι ας είναι και σε φάση "τσακ-μπαμ" τουλάχιστον να λέει ότι τα έκανε.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν ξέρω αλλά μου φαίνεται κομματάκι μίζερο όλο αυτό. Αν δεν ζήσεις τώρα και δεν απολαύσεις όση περισσότερη ξεγνοιασιά μπορείς, πότε θα το κάνεις; Όταν ξυπνήσεις μια μέρα και (αν) καταλάβεις τι έχασες, δε θα έχεις χρόνο όχι για ξεγνοιασιά αλλά ούτε καν για να κλάσεις. Σόρρυ κιόλας! Είδα και την ταινία με τον Brad Pitt που γεννήθηκε γέρος και μπορεί να επηρρέαστηκα αλλά απογοητεύομαι να βλέπω νέους ανθρώπους με γερασμένα μυαλά. Γιατί όπως και νά'χει, η επιλογή πάντα παραμένει δικιά μας.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είναι σα να σου προσφέρουν ληγμένο σοκολατάκι Τζοκόντα.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ευχαριστώ, δε θα πάρω...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-7359702404556904086?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-36805649793905235252008-12-31T06:50:00.000-08:002008-12-31T10:04:13.565-08:00<div><div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">αισθάνομαι  απολογισμός  ξυπνητήρι  κοπάνα  αισθάνομαι  σαρώνω  κρύο  </span><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">ταξίδι</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">  επαφή  αισθάνομαι  δώρα  χαμόγελο  φωνές  αισθάνομαι  βόλτα  παιδί  μεγαλώνω  αισθάνομαι  χρόνος  περνάει  πιο  </span><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; "><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">γρήγορα</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">  από  ότι  παλιά  αισθάνομαι  τα  νεύρα  μου  σπάνε  πιο  εύκολα  πλέον  αισθάνομαι  αγκαλιά  κενή  κενό  καινούριος  χρόνος  αισθάνομαι  θετική  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">ενέργεια</span>  στην  ατμόσφαιρα  στρατόσφαιρα  αισθάνομαι  υπερατλαντικός  ποτάμια  νησί  υγρασία  κάμπος  φωτογραφία  αισθάνομαι  φίλος  φίλη  φίλοι  φιλί  αισθάνομαι  κινητό  μπαταρία  έπεσε  δεν  ανοίγει  αισθάνομαι  κρύες  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">νύχτες</span>  του  χειμώνα  νωρίς  νυχτώνει  αισθάνομαι  σάντουιτς  μανιτάρια  τυρί  ντομάτα  τυροσαλάτα  γαλοπούλα  ψημμένο  αισθάνομαι  πως  ώρες  ώρες  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">κανένας</span>  δε  με  καταλαβαίνει  αισθάνομαι  όνειρο  ύπνος  ταξίδι  ταξίδια  τα  ξύδια  αισθάνομαι  ότι  δεν  πρόκειται  να  μεγαλώσω  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">ποτέ</span>  αισθάνομαι  κάλαντα  παραμονή  πλαστελίνη  καφεϊνη  <span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse; -webkit-border-horizontal-spacing: 2px; -webkit-border-vertical-spacing: 2px; font-family:Verdana;"><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: separate; -webkit-border-horizontal-spacing: 0px; -webkit-border-vertical-spacing: 0px; font-family:Georgia;">μέχρι  τις  12  αισθάνομαι  κρίση  οικονομική  και  όχι  μόνο  σαπίλα  παντού  αισθάνομαι  στριμώχνω  ηρεμία  κουκουλώνομαι  αισθάνομαι  πήζω  πήζεις  πήζει  λιώνουμε  αισθάνομαι  κάποιος  μου  κλείνει  το  μάτι  αισθάνομαι  φόβος  φοβία  ξεπερνάω  προχωράω  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">εξέλιξη</span>  προς  το  καλύτερο  αισθάνομαι  κέηκ  φυστικοβούτυρο  νουτέλα  αισθάνομαι  ναι  όχι  ίσως  αισθάνομαι  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">μνήμες</span>  ανάμνηση  ανεξίτηλος  ανανέωση  ανεπάρκεια  αισθάνομαι  2008  στα  τσακίδια  να  πας  και  να  μας  αφήσεις  ήσυχους  αισθάνομαι  ήδη  λίγο  καλύτερα  προαισθάνομαι  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">2009</span>  σούπερ  ντούπερ ουάου  χρονιά  καλά  να  μας  μπει  όλα  καλά  να  μας  πάνε  αισθάνομαι  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">ευχές</span>  προ  αισθάνομαι  δύναμη  νέο  άγνωστο  συναρπαστικό  <span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold; ">αισθάνομαι</span>  voilà...</span></span></span></div><div style="text-align: center; "><br /></div></div></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SVuz4HR45NI/AAAAAAAAAKU/H9VkD5eOoJ8/s1600-h/2009.png"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 140px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SVuz4HR45NI/AAAAAAAAAKU/H9VkD5eOoJ8/s320/2009.png" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5286016364257535186" /></a><div><div style="text-align: center; "><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-3680564979390523525?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-7247615522710102492008-12-25T16:09:00.000-08:002008-12-25T16:21:24.468-08:00<div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">...και για όσους δεν στόλισαν δέντρο<br /></div><div style="text-align: center;">για τον α-β-γ λόγο</div><div style="text-align: center;">μπορούν να το κάνουν τώρα!</div></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SVQiZoBDO7I/AAAAAAAAAJ0/hFjs-r8lkk0/s1600-h/dentro-skandalwn-2.jpg"><br /><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 252px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SVQiZoBDO7I/AAAAAAAAAJ0/hFjs-r8lkk0/s320/dentro-skandalwn-2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283886086446332850" /></a><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">ένα είναι το μόνο σίγουρο:</div><div style="text-align: center;">τα στολίδια δε θα τελειώσουν ποτέ...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><a href="http://www.dentnews.net/?p=3072">πηγή</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-724761552271010249?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-22900475534796075372008-12-17T16:53:00.000-08:002008-12-17T17:03:30.833-08:00<div style="text-align: center;"><br /></div><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><div style="text-align: center;">Κεντρομόλος φεύγεις,<br /></div></span><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;">Φυγόκεντρος έρχεσαι...</span><br /></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-weight: bold;"><br /></span></div><img src="http://1.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SUmfiVKYXhI/AAAAAAAAAJs/Xukze_NXddA/s320/centrifugal.gif" style="text-align: center;display: block; margin-top: 0px; margin-right: auto; margin-bottom: 10px; margin-left: auto; cursor: pointer; width: 178px; height: 200px; " border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280927450213670418" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2290047553479607537?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-17500174461556675632008-12-11T15:03:00.000-08:002008-12-11T15:31:07.931-08:00<div><div style="text-align: center;">Ο νορμάλ κόσμος γιορτάζει όταν φτάνει τα 100 πόστ.<br /></div><div style="text-align: center;">Εγώ πάλι σήμερα έφτασα τα 100 κιλά!</div></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SUGgamqNhII/AAAAAAAAAJk/Wseb3P51ECU/s1600-h/100.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 319px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SUGgamqNhII/AAAAAAAAAJk/Wseb3P51ECU/s320/100.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278676617169568898" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Κι όταν τόσα χρόνια μου ευχόντουσαν "να τα εκατοστήσεις" ποτέ δεν πίστευα ότι η ευχή θα έπιανε και μάλιστα τόσο σύντομα. Όλο αυτό που ζω είναι πολύ βαρύ, τόσο βαρύ που και να ήθελα δε μπορώ να το κρύψω...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Τώρα που έκανα ποστ πάω να κάνω και κανά τοστ, και μετά να το γιορτάσω με λαχταριστό brownies που πήρε το μάτι μου στο τραπέζι της κουζίνας.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-1750017446155667563?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-76057638474049515302008-11-16T00:40:00.000-08:002008-11-16T02:40:14.865-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SR_3nNSQRyI/AAAAAAAAAJU/4RTOfXblj5Q/s1600-h/snail-theatre.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 198px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SR_3nNSQRyI/AAAAAAAAAJU/4RTOfXblj5Q/s320/snail-theatre.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269202341999953698" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Το σενάριο είναι απλό. Τα λόγια μου τα ξέρω καλά, δεν χρειάστηκε καν να κάτσω να τα μάθω απ'έξω. Λες και έχω ξαναπαίξει το ίδιο έργο άπειρες φορές στο παρελθόν, ίσως με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Όταν η αυλαία πέφτει, η σκηνή μένει άδεια, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Ίσως να ακουστεί και λίγο χειροκρότημα. Σε αυτό το έργο όμως ούτε συζήτηση για χειροκρότημα, δεν έχω αυταπάτες.<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το σενάριο είναι απλό. Ακόμα δεν έχω καταλάβει όμως περί τίνος πρόκειται, και ίσως γι'αυτό να δέχτηκα να παίξω όταν μου το πρότεινες. Και ξαφνικά βρέθηκα να πρωταγωνιστώ σε δράμα. Ποτέ δεν μου άρεσε το δράμα, πάντα με άγχωνε, ακόμα και σαν θεατή. Πόσο μάλλον να παίζω εγώ ο ίδιος. Δε λέω, μου αρέσει πολύ η υποκριτική αλλά όχι και το να υποκρίνομαι. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Για κομπάρσος μπορεί και να το ξανασκεφτόμουν. Ίσως και τότε να είχα δύο λόγια να πω. Τί θα άλλαζε; Άραγε πόσο σημαντικές μπορεί να είναι δύο λέξεις; Αλλά και πάλι, προτιμώ να είμαι πρωταγωνιστής στο θέατρο του παραλόγου μου, παρά κομπάρσος σε αυτό το δράμα... Στο δικό μου έργο το σενάριο είναι ακόμα πιο απλό. Εύκολη λύση; Μη βιαστείς. Τίποτα δεν είναι ό,τι φαίνεται.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το σενάριο είναι απλό. Διαφορετικό τώρα πια, αλλά εξίσου απλό. Κι εκεί που νόμιζα ότι θα ανταπεξέλθω στις ανάγκες του ρόλου, στα πλαίσιά του καλούμαι να σκοτώσω. Αυτό δεν το είχα σκεφτεί. Δεν το είχα υπολογίσει. Δυσκολεύομαι, πρέπει όμως να το κάνω. Αν ξεκινήσεις, δεν υπάρχει γυρισμός.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το σενάριο είναι απλό. Απλό και καλογραμμένο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εγώ άοπλος. Άοπλος και ξεγραμμένος.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Το 7 στο 5 δε χωράει. Κάτι λείπει. Μην ψάξεις. Δε θα το βρεις. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-7605763847404951530?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-29406894084024643122008-10-28T03:50:00.000-07:002008-10-28T04:00:09.756-07:00H <a href="http://madralara.blogspot.com/">~~a~~</a> με κάλεσε να παίξω, να κάνω δηλαδή 3 ευχές, μία για μένα, μία για τους εχθρούς μου και μία γι'αυτούς που αγαπάω. Τις κάνω λοιπόν, λίγο καθυστερημένα ως συνήθως:<div><br /></div><div><ul><li>Για μένα: Να κόψω τα ναρκωτικά...<br /></li><li>Για τους εχθρούς μου: Να είναι καλά, χωρίς αυτούς θα ήμουν ένα τίποτα!<br /></li><li>Για όσους αγαπάω: Να έχουν πάντα κοντά τους αυτούς που αγαπούν...<br /></li></ul><div style="text-align: right;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-small;">ΥΓ: Οι ευχές είναι για να τις κάνεις, κι όχι απαραίτητα για να βγουν...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2940689408402464312?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-24706465616233559352008-10-16T13:24:00.000-07:002008-10-16T13:43:42.408-07:00<div style="text-align: justify;">Το είδα πριν λίγο που γύρναγα σπίτι:<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">- Μηχανάκι delivery από πιτσαρία που ο τύπος οδηγούσε με το ένα χέρι και με το άλλο κράταγε και μασαμπούκωνε ένα τυλιχτό σουβλάκι...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Δε μπορείς να πεις, είναι μια μορφή επανάστασης κι αυτό!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εσύ τί προτιμάς, σουβλάκι ή πίτσα; Ψήφισε τώρα! Στείλε μήνυμα στο 6989 και γράψε ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ <ΚΕΝΟ> ΣΟΥΒΛΑΚΙ ή ΠΙΤΣΑ <ΚΕΝΟ> ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ και μπορεί να είσαι εσύ ο τυχερός που θα κερδίσει μια μοναδική βόλτα με το μηχανάκι του εν λόγω ντελιβερά!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Καλή επιτυχία σε όλους...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2470646561623355935?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-66386074217782173642008-10-08T14:27:00.001-07:002008-10-08T14:32:57.240-07:00<div style="text-align: justify;">Τον τελευταίο καιρό έχω ακεφιές. Χρειάζομαι κάτι έντονο, συναρπαστικό κι ανεπανάληπτο. Κάτι που να ταράξει τα νερά μου. Ή μάλλον καλύτερα, κάτι που να με κάνει να γλεντήσω και να ξεφαντώσω σα να μην υπάρχει άυριο. Κι εκεί που νόμιζα ότι δεν υπάρχει τίποτα της προκοπής, ήρθε σαν απο μηχανής θεός: ο Ρουβάς της Αλβανίας θα βρίσκεται στην Ελλάδα να μας χαρίσει αστείρευτο κέφι και χαρά με τις live του εμφανίσεις. Δεν το χάνω, ο κόσμος να χαλάσει. Και φυσικά μαζί του η υπέροχη Μαργιόλα. Οποιοσδήποτε συσχετισμός του ονόματος της καλλιτέχνιδος με λέξη της πλούσιας μητρικής μας γλώσσας, θα είναι ντροπή από μέρους σας. Είστε κάτι μαργιολάκια εσείς...<br /></div><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SO0mHLlCVeI/AAAAAAAAAHs/vSjbJfuVHgA/s1600-h/rouvas-mariola.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SO0mHLlCVeI/AAAAAAAAAHs/vSjbJfuVHgA/s320/rouvas-mariola.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254898245020308962" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-6638607421778217364?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-2743368527874571782008-09-19T14:12:00.001-07:002008-09-19T14:56:08.291-07:00<div style="text-align: justify;">Ξύπνησα σήμερα με ένα κενό μέσα μου. Το είχα αισθανθεί συχνά τον τελευταίο καιρό αλλά πίστευα ότι ήταν από την πείνα και το ξεπερνούσα, όμως σήμερα το εντόπισα πιο πάνω από το στομάχι και προς τα αριστερά και σα να ήρθε για να μείνει. Κοίταξα το ταβάνι, ευχαρίστησα το Θεό που για ακόμα μία φορά δεν έπεσε να με πλακώσει, και σηκώθηκα από το κρεβάτι. Έφυγα βιαστικά για τη δουλειά. Στο λεωφορείο κόσμος κατσούφης που πήγαινε κι αυτός στις δουλειές του, όλοι μαζί μια φοβερή παρέα. Αυτός που καθόταν δίπλα μου συνέχιζε τον βραδινό του ύπνο, και όπως κοιμόταν το κεφάλι του πήγαινε να πέσει πάνω μου, αλλά κάθε φορά που έκανε στάση ο οδηγός, σηκωνόταν και μετά πάλι άρχιζε να πέφτει. Σκεφτόμουν ότι πάντα σηκωνόταν στο τσακ και τώρα που το ξανασκέφτομαι και να έπεφτε να κοιμηθεί πάνω μου δε θα με πείραζε καθόλου. Άλλωστε πάει καιρός από τότε που κάποιος έγειρε πάνω μου... "Δως μου τον χρόνο σου, κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου".<br /> <span style="font-style: italic;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-style: italic;">Λες να φταίει που δεν έχω χρόνο;</span><br /></div><br /></div><div style="text-align: justify;">Η μέρα κύλησε βαρετά. Άλλη μια μέρα. Οι ίδιες μηχανικές κινήσεις, οι ίδιες χαμένες ποσότητες ενέργειας. Όπως και να'χει δεν είχα μεγάλες προσδοκίες. <span style="font-style: italic;"></span><br /><br /><span style="font-style: italic;">Λες να φταίει που ποτέ δεν είχα μεγάλες προσδοκίες;</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οι ίδιες σκέψεις πέρασαν ξανά από το μυαλό μου. Το ίδιο θολό τοπίο μπροστά στα μάτια μου. Η ίδια πινακίδα στη δεξιά πλευρά του δρόμου μου.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Λες να φταίει που σκέφτομαι πολύ;</span><br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SNQZy2Ee0FI/AAAAAAAAAHk/As79oses_Q0/s1600-h/speedway-dead-end.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SNQZy2Ee0FI/AAAAAAAAAHk/As79oses_Q0/s320/speedway-dead-end.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247847827091935314" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Γυρνώντας σπίτι χαμήλωσα το βήμα μου και παρατηρόυσα γύρω μου όσο πιο πολύ μπορούσα, λες και δε θα έκανα την ίδια διαδρομή ποτέ ξανά. Και ήταν όντως σα να μην είχα περάσει από εκεί ποτέ πριν, αισθάνθηκα πως έβλεπα με άλλα μάτια. Κι ενώ τις άλλες φορές γύριζα σπίτι με μόνη σκέψη να πέσω στο κρεβάτι μου μπας και μπερδευτώ και δω κανά ωραίο όνειρο, θυμήθηκα ότι μπορώ να δω ωραία όνειρα και χωρίς να κοιμάμαι.<br /><br /><span style="font-style: italic;">Λες να γεμίζει ποτέ το κενό;</span><br /><br />Και τότε φύσηξε ένα αεράκι που σα να μου ψιθύριζε κάτι στ'αυτί με αποσυντόνισε και τα πήρε όλα μαζί του. Τα χρώματα ξεθώριασαν και όλα μοιάζαν πάλι στάσιμα, βουβά...<br /><br /><span style="font-style: italic;">Λες να αντέχω για πολύ ακόμα;</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-274336852787457178?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-1351292507212543582008-09-01T07:34:00.000-07:002008-09-01T07:42:00.099-07:00<div style="text-align: justify;">Το φετινό καλοκαίρι, <span lang="EL">όπως και το περσινό και το προπέρσινο, το περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία. Ήδη από τις αρχές Μαΐου μου τηλεφώνησε η Σαμάνθα η κόρη της κυρα-Ντίνας και μου είπε ότι θα κλείνανε με την τρελοπαρέα τρελό 4ημεράκι στη Σκιάθο στα μέσα Ιουλίου αφού έτσι βόλευαν και οι άδειες. Χωρίς δεύτερη σκέψη έκανα τον εαυτό μου add στο γκρουπ λες και ήταν ένα ακόμα αίτημα φιλίας στο facebook. Μετά από μια περίοδο λιωσίματος στην Αθήνα με ατέλειωτους καφέδες και βολτίτσες έφτασε η μεγάλη μέρα απόδρασης από το λεκανοπέδιο. Ξεκινήσαμε όλο κέφι για Άγιο Κωνσταντίνο και μετά την must μίνι επίσκεψη στο Stavento πήραμε το πλοίο για το νησί. Και παρόλο που λίγο πριν πατήσουμε το πόδι μας στο νησί δεχτήκαμε επίθεση από πρωτοεμφανιζόμενη συντοπίτισσα, δεν πτοηθήκαμε καθόλου. Όλη η Ηλιούπολη Σκιάθο και όλη η Ελλάδα μια γειτονιά! Η Σκιάθος είναι ένα πανέμορφο νησί με πλούσια βλάστηση και αναπαυτικές μαξιλάρες που αδίκως το ανεβοκατεβάζουν στο τηλεοπτικο μαγκαζίνο του Star ως η Μύκονος του Βορά, μια χαρά νησάκι λέμε. Οι κάτοικοι πολύ συμπαθητικοί, με προφορά που σκοτώνει και της οποίας αγνοούσα την ύπαρξη (αν με πετύχεις πουθενά πες μου να σου την κάνω!). Μείναμε στο υπερπολυτελές ξενοδοχείο του κυρ-Δημήτρη του Αμερικάνου και αφού γυρίζαμε από τις παραλίες του νησιού χαλαρώναμε στην πισίνα και παίζαμε χαρτοπαίγνια μεγάλου σασπένς - ένα από τα παιχνίδια αυτά δε, εξελίχτηκε σε τρελό ντέρμπυ μεταξύ εμού και της Κάτιας της ναυαγοσώστριας ή οποία τελικά έχασε πανηγυρικά! Τα βράδια κάναμε non-stop ξέφρενο κλάμπιν' και μια μέρα πήραμε καραβάκι και κάναμε το γύρο του νησιού. Στα Λαλάρια, επειδή η Τένη η γιατρός και η Μπέσυ από το Στάνφορντ θέλανε να τις βγάζουμε συνέχεια φωτογραφίες με τα βράχια, δεν ακούσαμε εγκαίρως το τρίτο σφύριγμα του καπετάν-Τζακ και το καραβάκι έφυγε και ξεμείναμε εκεί. Ευτυχώς λίγο πριν νυχτώσει μας μάζεψε η ακτοφυλακή. Την τελευταία μέρα ήθελα να πάμε για γυμνισμό σε γνωστή παραλία αλλά δεν πήγαμε τελικά γιατί εκτός του ότι δεν ήθελε κανείς άλλος να έρθει μαζί μου, υπήρχε και φόβος η παραλία να μετονομαστεί μετά το πέρασμά μου από εκεί, δημιουργώντας σύγχυση σε τόσο κόσμο, κάτι που δεν ήθελα...</span></div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SLv-NROcXkI/AAAAAAAAAGM/tbrrsoMA_YY/s1600-h/Lalaria.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SLv-NROcXkI/AAAAAAAAAGM/tbrrsoMA_YY/s320/Lalaria.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241062095291440706" border="0" /></a><br /><span lang="EL">Γύρισα στην Αθήνα και ετοίμασα βαλιτσούλα για Άνδρο όπως έιχαμε κανονίσει με τον Λούβη το μουγγό και την Μπέκυ την γυμνάστρια αλλά τελικά επειδή δε βρίσκαμε εισιτήρια αποφασίσαμε να πάμε στην Τζία. Για μένα αυτή η αλλαγή σχεδίου αποτελούσε πρόκληση μεγάλη αφού από την εποχή που ήμουν φοιτητής είχα συνδέσει το νησί με κάτι πολύ άσχημο κι έτσι απέφευγα, όχι να το επισκεφτώ, αλλά ακόμα και να ακούω ο,τιδήποτε για αυτό. Η μεγαλύτερη όμως πρόκληση με περίμενε στο νησί αφού μετά από δύο ολόκληρες δεκαετίες θα ξανάκανα κάμπινγκ. Φτάσαμε βράδυ και με τη βοήθεια του Σταύρου του Ταρίφα βρεθήκαμε στην άλλη άκρη του νησιού όπου βρισκόταν το κάμπινγκ. Ο Λούβης και η Μπέκυ ως πιο έμπειροι έστησαν τη σκηνή μας ενώ εγώ φώτιζα με το φακό και κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια, μόνο που κάθε πρωί μας ξυπνούσε το παιδάκι της διπλανής σκηνής και τα ροχαλητά των παραπέρα. Τι το’ θελα εγώ το κάμπινγκ;;; Η Τζία είναι ξερονήσι, οι αποστάσεις είναι μεγάλες, αλλά η Μπέκυ η γυμνάστρια μας έτρεχε από δω κι από εκεί, αφού έπιασε φίλους όλους τους λεωφορειατζήδες του νησιού κι έτσι εκτιμήσαμε τις ομορφιές του νησιού. Στο τέλος γυρίσαμε στην Αθήνα χωρίς καθόλου λεφτά και εγώ είχα προλάβει να φάω το τελευταίο κομμάτι από το καλύτερο γλυκό του νησιού.</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SLv-1ZC_8zI/AAAAAAAAAGU/wnhjKK2HSe4/s1600-h/tzia.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SLv-1ZC_8zI/AAAAAAAAAGU/wnhjKK2HSe4/s320/tzia.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241062784585691954" border="0" /></a></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EL"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EL">Παρέα με το Γιάγκο πήγαμε στο Αγκίστρι. Μπορεί το ταξίδι μας να ήταν σύντομο αλλά ζήσαμε δυνατές συγκινήσεις αφού παραλίγο να τρακάρουμε με παλιά δυσεντερικιά συμμαθήτρια στο πλοίο, κατεβήκαμε επικίνδυνα βράχια για να φτάσουμε στην ομορφότερη παραλία του νησιού όπου προς έκπληξη μας οι μισοί λουόμενοι είχαν ξεχάσει τα μαγιό τους, γνωρίσαμε τον κύριο Μπάμπη και μας χαιρέταγε όπου μας έβλεπε συνεχώς, και τέλος μας έπιασε μπόρα στην επιστροφή και γίναμε λούτσα. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, γυρνώντας σπίτι από τον Πειραιά, ο ταξιτζής μαζί με τα ρέστα μου έδωσε και το παρακάτω βιβλιαράκι λέγοντας μου ότι θα με βοηθήσει πολύ...</span></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SLv984DXM2I/AAAAAAAAAGE/QKmW2QP9CnA/s1600-h/agia-grafi.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 218px; height: 255px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SLv984DXM2I/AAAAAAAAAGE/QKmW2QP9CnA/s320/agia-grafi.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241061813656171362" border="0" /></a></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EL"><o:p> </o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EL">Οι διακοπές προβλεπόταν να έχουν συνέχεια, όμως η μοίρα μου έπαιξε για ακόμα μία φορά άσχημο παιχνίδι. Για άκρως απόρρητους λόγους αναγκάστηκα να περάσω το υπόλοιπο καλοκαίρι στην πρωτεύουσα και γενέτειρά μου, αλλά μες στην ατυχία μου στάθηκα αφάνταστα τυχερός γιατί γλίτωσα μια επίσκεψη ρουτίνας σε αφιλόξενο νησί του Ιονίου. Αιγαίο, σε αγαπώ πολύ, κάνεις τη ζωή μου ξεχωριστή!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-135129250721254358?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-79466163320909558052008-08-30T08:21:00.000-07:002008-08-30T08:35:34.505-07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SLlnePJhgfI/AAAAAAAAAF8/NWLLDGtOwxY/s1600-h/paok.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 159px; height: 204px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SLlnePJhgfI/AAAAAAAAAF8/NWLLDGtOwxY/s320/paok.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240333410582495730" border="0" /></a>Ήθελα να γίνω <span style="font-weight: bold;">ΠΑΟΚ</span> εδώ και πολύ καιρό και τελικά κατάφερα να απαλλαγώ από το φάντασμα του παρελθόντος Παναθηναϊκό και να αλλάξω ομάδα. Και μπορεί παλιότερα όταν άκουγα κάποιον να αλλάζει ομάδα να τον έκραζα για αστάθεια χαρακτήρα και απόψεων, όμως στην περίπτωσή μου η αλλαγή αυτή κρίθηκε αναγκαία αφού όντας Παναθηναϊκός έχασα προ πολλού το ενδιαφέρον μου για τα πρωταθλήματα και δεν ασχολιόμουν καθόλου. Τώρα όμως τίποτα δε με κρατάει...<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">ΠΑΟΚ και τα μυαλά στα κάγκελα!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-7946616332090955805?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-65866622610736182632008-08-21T08:35:00.000-07:002008-08-21T09:33:59.026-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SK2Xkt0bhmI/AAAAAAAAAF0/E_d2zCgZK_w/s1600-h/katadyseis-beijing-2008.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_8WWShJ8ekJU/SK2Xkt0bhmI/AAAAAAAAAF0/E_d2zCgZK_w/s320/katadyseis-beijing-2008.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5237008598732342882" border="0" /></a>Βλέπω τον τελικό στις καταδύσεις γυναικών στο Πεκίνο. Ο τύπος που κάνει την περιγραφή θέλει πολύ ξύλο! Μιλάμε όλες οι αθλήτριες είναι φοβερές (τελικός Ολυμπιακών αγώνων είναι) και αυτός κάνει σχόλια του τύπου:<br /><ul><li>κάκιστη και η 2η της προσπάθεια</li><li>άσχημη προσπάθεια αλλά περνάει στην 4η θέση</li><li>δεν πρόλαβε να ξεδιπλώσει</li><li>εδώ είχε ενα μικρό προβληματάκι κατά την είσοδο στο νερο &amp; θα πάρει μέσο όρο 9.0</li><li>μπήκε με μεγάλη γωνία και σήκωσε πολύ νερό</li><li>τελειώνει με μια κακή προσπάθεια - έπεσε με την πλάτη</li><li>προσπαθεί να διασκεδάσει τις κακές εντυπώσεις με τις οποίες ξεκίνησε</li><li>η προηγούμενή της κατάδυση ήταν καταστροφική</li><li>δεν ήταν καλή προσπάθεια και γι'αυτό εμφανίζεται απογοητευμένη και η ίδια (το συγκεκριμένο το είπε πριν καν προλάβει η αθλήτρια να βγει από το νερό!)</li><li>της ξέφυγαν ξανά τα πόδια πίσω</li></ul><div style="text-align: justify;">Προς το τέλος ήταν ντέρμπυ και μας ενημέρωσε ότι βλέπουμε έναν πολύ καλό τελικό, τον καλύτερο ίσως τελικό σε αυτούς τους Ολυμπιακούς, τον πιο αμφίρροπο (δεν το νομίζω, όλες τις έχεις θάψει ρε φίλε), και τελικά το πήρε μια κινεζούλα (ε, στημένο ήταν) η οποία στην τελευταία προσπάθεια πήρε 9.8 και τότε πέρασε πρώτη και τότε είπε κι έναν καλό λόγο και άρχισε να λέει ότι μετά το 1996 οι κινέζες περνάνε ξανά στο προσκήνιο στις καταδύσεις και δικαίως λέει το πήρε κι αυτή το χρυσό, δεν της το χάρισε κανείς. Ευτυχώς που το διευκρίνισε γιατί ήμουν σίγουρος ότι θα τα χάριζε αυτός τα μετάλεια στις κοπελίτσες...<br /><br />Και πάω στοίχημα ότι ο συγκεκριμένος δεν ξέρει, όχι να πηδαέι από το βατήρα, αλλά και για απλή βουτιά θα κλείνει την μύτη του με το χέρι. Αντί να βάλουν κάποιον σχετικό να σχολιάζει πάνε και βάζουν τον κάθε άσχετο να μας το παίζει εξπέρ και να μας σπάει τα νεύρα καλοκαιριάτικο-απογευματιάτικο... Αστοδγιάλοπια!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-6586662261073618263?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-81154463757664630622008-08-03T01:55:00.000-07:002008-08-04T11:38:12.485-07:00<div style="text-align: center;">Ο ορισμός του meta*rock για μένα<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><embed src="http://static.boomp3.com/player.swf?song=bznoi12zz_1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" allowscriptaccess="always" align="middle" height="20" width="200"></embed></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SJV4MlQUxqI/AAAAAAAAAFs/qiEieik-uJc/s1600-h/lennyk2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SJV4MlQUxqI/AAAAAAAAAFs/qiEieik-uJc/s320/lennyk2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5230218699815044770" border="0" /></a><br />Μετά από μία αναπάντεχα κουραστική εβδομάδα η συναυλία ήταν ο,τι καλύτερο! Πολύ απλά, κάποιοι ανθρωποι είναι μεγαλύτεροι από τους άλλους. Κι ο Lenny το απέδειξε τόσο πάνω όσο και κάτω από τη σκηνή αφού σε κάποια φάση κατέβηκε και χώθηκε μέσα στο κοινό επειδή δεν του άρεσε το κενο που υπήρχε (για λόγους ασφαλείας) μεταξύ σκηνής και κοινού. Δυστυχώς ήμουν λίγο μακριά οπότε δεν πέρασε από δίπλα μου. Τρελλή ενέργεια και γενικά ο κόσμος μου φάνηκε πολύ cool! Καιρό είχα να πάω σε συναυλία και να χτυπηθώ έτσι... Και ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν Ελλάδα οπότε είμαι τυχερός που έτυχε(!) να είμαι κι εγώ εδώ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-8115446375766463062?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-45268553294727875692008-07-25T05:51:00.000-07:002008-07-25T06:10:23.184-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SInQBKy4dyI/AAAAAAAAAFk/ti8ixY4wd00/s1600-h/if-earth-had2suns.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SInQBKy4dyI/AAAAAAAAAFk/ti8ixY4wd00/s320/if-earth-had2suns.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226937561036388130" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><embed src="http://static.boomp3.com/player.swf?song=bzdxuhf3g_x" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" allowscriptaccess="always" align="middle" height="20" width="200"></embed><br /><br />Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη<br />στη δύση αν ανέβαινε ο ένας<br />κρυψώνα στης καρδιάς την ταραχή<br />στον κόσμο αυτό δε θα'βρισκε κανένας<br /><br />Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη<br />ο ένας θα'χε πάρει τ'όνομά σου<br />θα φώτιζε όπως γελάς εσύ<br />και θα΄καιγε όπως καίει η ματιά σου<br /><br />Κι έτσι όπως με κοιτάς<br />σκορπάς, κι ανοίγεσαι<br />Είσαι κύμα, κύμα της φωτιάς<br />πετάς κι αφήνεσαι...<br /><br />Αν είχε δύο ήλιους τούτη η γη<br />κι ανέτειλαν κι οι δυο μαζί μια μέρα<br />και σκόρπιζαν το πιο λευκό τους φως<br />και γέμιζαν με λάμψη τον αιθέρα<br /><br />Θα έσβηναν με μιας σαν τους κοιτούσες<br />θα χάνονταν στην πρώτη σου ματιά<br />και θα'βλεπαν κι οι δυο σαν τους μιλούσες<br />πως καίει της αγάπης η φωτιά...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-4526855329472787569?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-54745081800796194002008-07-23T11:41:00.000-07:002008-07-23T11:57:48.343-07:00<div style="text-align: justify;">Τελικά δεν μπορεις να είσαι ασφαλής ούτε στο ίδιο σου το σπίτι. Χτες βράδυ που ξύπνησα καταϊδρωμένος και περπάτησα μέχρι την κουζίνα να πιω λίγο παγωμένο νερό να στανιάρω είδα στον πάγκο της κουζίνας την ψηστιέρα και πάνω της ένα χαρτάκι με το παρακάτω μήνυμα:<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SId8F4jmMKI/AAAAAAAAAFU/7Yzp8r7wjjY/s1600-h/patoura.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SId8F4jmMKI/AAAAAAAAAFU/7Yzp8r7wjjY/s320/patoura.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226282333109629090" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;">"</span>Να μην κουνηθεί από τη θέση αυτή<br />Κίνδυνος να γίνουμε πατούρα<br />πάτα ούρα<br />πατούρα<br />βουρ στον πατσά<br />πατσαβούρα<span style="font-weight: bold;">"</span><br /></div> <br /><div style="text-align: justify;">ΥΓ: Κι εγώ που νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος που είχε ξεφύγει σε αυτό το σπίτι...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-5474508180079619400?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-72647993774728674762008-07-12T02:31:00.000-07:002008-07-12T02:41:31.954-07:00<div style="text-align: right;">Πράγα, 17 Μαρτίου 2006<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Σήμερα σκότωσα ένα μυρμήγκι. Από εκείνα τα μεγαλούτσικα που κινούνται γρήγορα. Δεν το έκανα επίτηδες αλλά δεν ήταν και εντελώς καταλάθος. Σήκωσα το πόδι μου όταν το είδα και το πάτησα. Ώρες ώρες γίνομαι πολύ κακός. Μπορεί και να είμαι τελικά. Την επόμενη φορά που θα δω ένα μυρμήγκι δεν ξέρω αν θα κρατηθώ - θα σηκώσω το πόδι μου και θα το χτυπήσω με δύναμη στο άλλο μου πόδι. Ίσως έτσι το μυρμηγκάκι αν βλέπει από πάνω να ευχαριστηθεί. Αν όμως δε βλέπει; Το ζήτημα ήταν να μην το είχα κάνει καθόλου. Τώρα είναι πια άργα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-7264799377472867476?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-10435983841909299792008-06-28T17:41:00.000-07:002008-06-28T18:17:11.060-07:00<div style="text-align: justify;">Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τέτοια υποδοχή. Κόσμος μαζεμένος απο νωρίς στην έξοδο στο Ελ Βενιζέλος, να μου πετάνε κουκλάκια και λουλούδια με το που βγήκα, να φωνάζουν συνθήματα κι ένα στρωμμένο κόκκινο χαλί για να πατήσω μέχρι να φτάσω στην ειδικά διαμορφωμένη για μένα λιμουζίνα που θα με πήγαινε σπίτι. Κι εκεί που είχαμε πάρει τη διαδρομή για το σπίτι ξαφνικά ο οδηγός της λιμουζίνας στρίβει προς άλλη κατεύθυνση και πριν καλά καλά προλάβω να μιλήσω στον οδηγό συνειδητοποιώ ότι βρισκόμαστε στο Καλλιμάρμαρο το οποίο είναι κατάμεστο από κόσμο. Κόσμος που ήρθε να με δει και να με καλωσορίσει από κοντά, να ανταλλάξουμε χειραψίες, αγκαλιές και φιλιά. Η υποδοχή μου οργανώθηκε από τον Δήμο Αθηναίων, μία πολύ τρυφερή κίνηση εκ μέρους του που δε πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Κι εκεί που είχα ξενερώσει με όσα μάθαινα να συμβαίνουν στην πόλη μας με το νέο δήμαρχο και αντί η Αθήνα μας να καλυτερεύει να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, θολωμένος και συγκινημένος όταν μίλησα στον κόσμο με το μικρόφωνο που κράταγε το τρεμάμενό μου χέρι είπα και 2-3 μαλακίες επαινώντας το δήμαρχο και εξυμνώντας την μοναδική πόλη μας...<br /><br />Δυστυχώς δε μπόρεσα να μείνω πολύ ώρα στην εκδήλωση αφού η κούραση και το jet-lag δε με άφηναν να κρατηθώ στα πόδια μου οπότε χαιρέτησα εγκάρδια τον κόσμο και αποχώρησα. Όπως έμαθα όμως από τα μίντια το γλέντι συνεχίστηκε και κράτησε μέχρι τα ξημερώματα. Και την επόμενη μέρα με το που ξύπνησα βλέπω τη φωτιά στον Υμηττό. Ντάξει, μου είχε πει πολύς κόσμος 'όταν γυρίσεις θα το κάψουμε' αλλά δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο σοβαρό. Νά'στε καλά παιδιά αλλά μη φτάνουμε στα άκρα. Ευτυχώς η φωτιά έσβησε και δεν έμεινα με τις τύψεις...<br /><br />Από τη στιγμή που έφτασα βλέπω φίλους και συγγενείς non-stop. Κι όσο περιέργο κι αν ακουστεί, αισθάνομαι σα να μην πέρασε μια μέρα...<br /></div><br /><div style="text-align: center;">Καλώς σας βρήκα!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-1043598384190929979?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-48699266080040613442008-06-23T11:48:00.000-07:002008-06-23T11:53:04.391-07:00<div style="text-align: justify;">Πέρασαν σχεδόν 8 μήνες. Όλα μου φαίνονται σαν χθες, οι ετοιμασίες λιγοστές αφού με τόσο τρέξιμο δεν είχα προλάβει να το συνειδητοποιήσω ότι έφευγα τόσο μακριά και για τόσο καιρό, το μόνο που είχα μαζί μου ήταν 2 βαλίτσες μια βίζα και διάφορα άλλα χαρτιά. Δεν είχα ιδέα τί θα βρώ όταν φτάσω μετά από τόσες ωρές ταξίδι... Και ήταν το πιο μακρινό ταξίδι που αποφάσισα ποτέ να κάνω. Αν με ρωτήσεις γιατί, καλή απάντηση δε θα πάρεις. Και θα σου φανεί κλισέ, αλλά αν είχα να αποφασίσω ξανά και πάλι το ίδιο θα έκανα. Θα ταξίδευα και παλι στο άγνωστο μου τότε μέρος που όμως πλέον είναι τόσο οικείο. 'Ολος αυτός ο καιρός ήταν γεμάτος εμπειρίες που δεν πρόκειται να ξεχάσω. 'Αλλες φορές πέρασα δύσκολα κι άλλες απίστευτα όμορφα. Ήταν όλα τόσο έντονα που και να θέλω δεν πρόκειται να τα ξεχάσω. Και είναι τόσα που αν κάτσω να τα γράψω θα περάσουν άλλοι 8 μήνες! Γι' αυτό θα τα αφήσω εκεί που είναι, μέσα στο μυαλό μου και την καρδιά μου, όσο υπάρχει ακόμα χώρος...<br /><br />Μέσα σε αυτό το διάστημα, υπήρξαν φορές που αισθάνθηκα πολύ μόνος. Ίσως πιο μόνος από ποτέ... Κι έμαθα να αγαπώ την μοναξιά μου, να τα έχω καλά μαζί της κι εκείνη μαζί μου. Ακόμα κι όταν μου έλειπαν όλοι και όλα, μπορούσα να απομονώσω τη θετική πλευρά και να μη με παίρνει από κάτω. Πάντα το είχα αυτό, μέχρι και στη χειρότερη κατάσταση να ψάχνω να βρω κάτι καλό. Αν και κατά κάποιο τρόπο είναι κάτι σαν δίκοπο μαχαίρι κι αυτό.<br /><br />Εκεί που δεν άντεχα όμως ήταν όταν όλοι μου έλεγαν<span style="font-style: italic;"> ΄γύρνα'</span>, ήταν τόσο ψυχοφθόρο... Να γίνονται πράγματα κι εγώ να λείπω. Και να αναρωτιέμαι αν έπρεπε να λείπω ή όχι. Τότε ήταν που σκεφτόμουν πόσο σημαντικοί είναι καποιοι άνθρωποι στη ζωή μου και υπολόγιζα πόσος καιρός μένει να περάσει ακόμα για να γυρίσω. Και τελικά ο καιρός αυτός έφτασε! Αισθάνομαι τόσο ωραία που επιστρέφω με τόση διάθεση...<br /><br />Οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα δύσκολοι... Το Montréal θα μου λείψει πολύ, αλλά θα το σκέφτομαι πάντα και θα χαμογελάω, γιατί το πρώτο πράγμα που θα μου έρχεται στο μυαλό όταν θα το σκέφτομαι θα είναι και πάλι αγαπημένα πρόσωπα. Και είναι τόσο ωραίο να ξέρεις ότι υπάρχουν 'δικοί σου' άνθρωποι ακόμα και στην άλλη άκρη του πλανήτη... κι ας ξέρεις ότι εσύ δεν ανήκεις εκεί, αλλά κάπου άλλου...<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDr-m8Qf2RI/AAAAAAAAAD4/Afjp5wHG_Xk/s1600-h/airplane-departing.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDr-m8Qf2RI/AAAAAAAAAD4/Afjp5wHG_Xk/s320/airplane-departing.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204752264343836946" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"> Αθήνα, σού 'ρχομαι!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-4869926608004061344?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-88681421288585645502008-06-22T22:24:00.000-07:002008-06-22T22:51:21.967-07:00<div style="text-align: justify;">Νομίζω ότι δεν υπήρχε ωραιότερος τρόπος να εξελιχτεί η μέρα που μόλις πέρασε! Να μπαίνω στο σπίτι και να είναι γεμάτο με φίλους. Χαμόγελα παντού κι εγώ να κάθομαι να τους κοιτάω σα χάνος στην πόρτα. Η συγκάτοικος είναι φοβερή αφού εκείνη το κανόνισε, μπαίνοντας παράνομα(!) στο email account μου και στέλνοντας σε όσους ήξερε ή με είχε ακούσει να της μιλάω κατά καιρούς ώστε να είναι όλοι εκεί. Μέχρι και με την αδερφή μου στην Ελλάδα επικοινώνησε για να την βοηθήσει! Φυσικά δεν είχα μυριστεί απολύτως τίποτε. Και ήταν τόσο όμορφο να τους βλέπω όλους μαζί μαζεμένους στο διαμερισματάκι μας, κόσμο που πριν το σημερινό δεν γνωρίζονταν όλοι μεταξύ τους, μα με τους οποίους πέρασα πολλά τον τελευταίο καιρό. Ήταν σαν ένα ρεζουμέ των τελευταίων μηνών συνοδευόμενο από φαγοπότι και φυσικά τουρτίτσα...<br />Και ήταν απλά υπέροχο! :)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-8868142128858564550?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-22138980253320099082008-06-21T15:33:00.000-07:002008-06-21T20:02:08.607-07:00<div style="text-align: justify;">Και ναι αφού σας κράτησα σε απίστευτη αγωνία έφτασε η ώρα να μάθετε ποιά ήταν τα ψέμματα σχετικα με εμένα και ποιό από τα 4 είναι αλήθεια...<br /><br />1. Δε συνέβη ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά πάντα ήθελα να είχα παίξει σε τέτοια παιδική διαφήμιση και όταν έλεγα στους γονείς μου γιατί δεν με πήγανε ποτέ ήταν πάντα εντελώς αντίθετοι! Καλή μου <a href="http://madralara.blogspot.com/">~~a~~</a> την πάτησες (για ακόμα μία φορά)! Μπου-χα-χα!<br /><br />2. Ψέμματα και αυτό! Σιγά μην ερωτευόμουν παράφορα καθηγήτρια, και μάλιστα της Ιστορίας. Αντίθετα πιστεύω ότι εκείνη ήταν ερωτευμένη μαζί μου... Πλάκα κάνω, το συγκεκριμένο κάνει μπαμ ότι είναι μούφιν και το έβαλα για να σας βοηθήσω!<br /><br />3. Κι αυτό μούφα είναι, αλλά όχι και εντελώς. Η αλήθεια είναι ότι περπατούσα όπως περιέγραψα μόνο μέσα στο University Campus το οποίο είναι λίγο έξω από το κέντρο της πόλης και όχι στο κέντρο αυτό καθεαυτό. Μη διαρρεύσει!<br /><br />4. Ναι, είναι η αλήθεια! Όσο κουλό κι αν ακούγεται το έχω κάνει. Μερικές φορές γίνομαι πολύ κωλόπαιδο, το ξέρω! Το τί έχουν περάσει τα καψερά τα αδέρφια μου... ο θεός κι η ψυχή τους...<br /><br />Μπράβο στον ανώνυμο που βρήκε τη σωστή απάντηση! Κερδίζει ένα καταπληκτικό ανώνυμο δώρο το οποίο μπορεί να παραλάβει από τα γραφεία μας Δευτέρα έως Παρασκευή 5-8 το απόγευμα! Ευχαριστώ όλους(!) που παίξατε!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2213898025332009908?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-6522548734202821632008-06-17T21:48:00.000-07:002008-06-21T20:02:23.073-07:00<div style="text-align: justify;">Η <a href="http://madralara.blogspot.com/">~~a~~</a> με κάλεσε να παίξω το παρακάτω παιχνίδι, αλήθεια ή ψέμματα, κι επειδή μου αρέσει πολύ να λέω ψέμματα θα μπορούσα να κάθομαι να γράφω με τις ώρες. Παρολαυτά το παιχνίδι θέλει μονο 3 ψέμματα και 1 αλήθεια οπότε θα συμμορφωθώ με τους κανόνες...<br /><br />1. Όταν ήμουν 2 χρονών είχα παίξει σε διαφήμιση για πολύ γνωστή μάρκα πάμπερς. Το σποτ ήταν πολύ σύντομο (κάτι δευτερόλεπτα) και απλά μπουσούλαγα πάνω στο πάτωμα, αλλά από ότι μου έχουν πει οι γονείς μου τα γυρίσματα της διαφήμισης κράτησαν πολλές ώρες και γι'αυτό και δε με ξαναπήγανε. Το έχω και σε κασσέτα!<br /><br />2. Στη β' Γυμνασίου είχα ερωτευτεί παράφορα την καθηγήτρια της Ιστορίας.<br /><br />3. Έχω περπατήσει γυμνός (και μεθυσμένος) στο κέντρο μικρής Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Για την ακρίβεια φόραγα μόνο τις σαγιονάρες μου και μια πετσέτα γύρω από το λαιμό.<br /><br />4. Πριν πολλά πολλά χρόνια έπαιζα με τον αδερφό μου ένα παιχνίδι και επειδή με κέρδισε τον έβαλα να καταπιεί μία μπίλια από αυτές που παίζαμε. Το αποτέλεσμα ήταν να ξημεροβραδιαστεί όλη η οικογένεια στο νοσοκομείο. Τελικά η μπίλια βρέθηκε μια μέρα μετά και ο αδερφός μου δεν έπαθε τίποτα.<br /><br />Βρες ποιό από όλα είναι η αλήθεια και κέρδισε καταπληκτικά δώρα έκπληξη...<br />Η απάντηση σύντομα!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-652254873420282163?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-82175425254393821972008-06-16T08:05:00.000-07:002008-06-16T08:34:19.424-07:00<div style="text-align: justify;">Και ναι λοιπόν, για ακόμα μια φορά έγινα περήφανος για τη χώρα μου στο εξωτερικό... Αν νόμιζες ότι η Πάτρα είναι φημισμένη μόνο για τη Μαυροδάφνη της και την Τεντούρα εξαπατάσσαι τρελλά, αφού η Πάτρα είναι πλέον διάσημη και για την Τεκίλα της. Διαφημίσεις της Τεκίλας Πατρών έβλεπα όπου κι αν πήγα στο Μεξικό και ο κόσμος την κατανάλωνε όσο και τις ντόπιες.<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SFaEO3H2q4I/AAAAAAAAAFA/yqHv6svVft8/s1600-h/tequila-patrwn.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SFaEO3H2q4I/AAAAAAAAAFA/yqHv6svVft8/s320/tequila-patrwn.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212499009577855874" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Τεκίλα Πατρών λέμε! Άντε κι άσπρο πάτο!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-8217542525439382197?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-69438780142621788432008-06-12T21:29:00.000-07:002008-06-12T22:42:29.562-07:00<div style="text-align: center;">Γύρισα από το Μεξικό... το ταξίδι ήταν υπέροχο!!!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SFIBF9haiSI/AAAAAAAAAEw/2ehKrEsDWZg/s1600-h/101_0037.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SFIBF9haiSI/AAAAAAAAAEw/2ehKrEsDWZg/s320/101_0037.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211228920746772770" border="0" /></a><br />Κι ας μη μίλαγε κανείς αγγλικά...<br />Κι ας έβρεχε σχεδόν κάθε απόγευμα τις τελευταίες μέρες...<br />Κι ας μη γλίτωσα την touristic diarrhea <span style="font-size:85%;">(την 3η κιόλας μέρα)</span>...<br />Κι ας κόντεψα να πάθω ηλίαση <span style="font-size:85%;">(calientura)</span>...<br />Κι ας περίμενα 5+ ώρες το τρελλό φευγάτο άτομο στο σταθμό των λεωφορείων της Puebla...<br /><span style="font-size:85%;">(κι ας λέει ότι εγώ είμαι χειρότερος)</span><br />Κι ας κατακάηκα από τον ήλιο...<br />Κι ας έκανα γενέθλια για 3η συνεχόμενη χρονιά εκτός Ελλάδας...<br /><span style="font-size:85%;">(με την πανέμορφη τούρτα φτιαγμένη με μπόλικη αγάπη και ολόφρεσκα mango y platanos)</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SFIFOjX9p8I/AAAAAAAAAE4/lLm8pTXbEX0/s1600-h/101_0104.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SFIFOjX9p8I/AAAAAAAAAE4/lLm8pTXbEX0/s320/101_0104.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5211233466393143234" border="0" /></a><br />ΥΓ: Θα ξαναπάω!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-6943878014262178843?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-51917148541240817102008-05-30T17:53:00.001-07:002008-05-30T17:53:58.039-07:00<div style="text-align: center;">Έφτασε η μεγάλη ώρα...<br /><br />ταξίδι μέσα στο ταξίδι<br /><br />και το περίμενα πως και πως αυτό το ταξίδι<br /><br />είναι κάτι σαν όνειρο ζωής<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDzoLcQf2TI/AAAAAAAAAEg/XZ_LFSlLBhE/s1600-h/mexico1.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDzoLcQf2TI/AAAAAAAAAEg/XZ_LFSlLBhE/s320/mexico1.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205290552595044658" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">να τρώω μεξικάνικο κάθε μέρα<br /><br />να είμαι σαν τη μύγα μες στο γάλα<br /><br />να ακούω Thalia<br /><br />να με κάψει ο λατινοαμερικάνικος ήλιος<br /><span style="font-size:78%;">(ναι, είναι διαφορετικός!)</span><br /><br />να πάω στο σχολείο που γυριζότανε το Carousel<br /><span style="font-size:78%;">(τό' χω κάνει τάμα!)</span><br /><br />να δω τοπία που δεν ξανάδα<br /><br />πυραμίδες και παραλίες<br /><br />να μη σκέφτομαι τίποτα<br /><br />και να γυρίσω με άδειο το μυαλό κι ένα sobrero στο κεφάλι<br /><span style="font-size:78%;">(κι ας τα κράζω αυτά όταν τα βλέπω στο αεροδρόμιο!)</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Καλό μου ταξίδι!!!</span><br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:85%;">ΥΓ: Αν δεν ξαναγράψω στο άμεσο μέλλον, μπορεί να με απαγάγουν Μεξικάνοι και να ζητάνε λύτρα στους γονείς μου, αλλά επειδή δε παίζει να στείλουν λεφτά οι γονείς μου την έχω κάτσει άσχημα. Να ξέρετε ότι σας αγαπώ πολύ όλους!</span><br /></div><br /><embed src="http://static.boomp3.com/player.swf?song=auyeyqv" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" allowscriptaccess="always" align="middle" height="20" width="200"></embed><img style="visibility: hidden; width: 0px; height: 0px;" src="http://counters.gigya.com/wildfire/CIMP/bT*xJmx*PTEyMTIxNzcxMDY5MjUmcHQ9MTIxMjE3NzEzODA5MyZwPTcwNzUxJmQ9Jm49Jmc9MQ==.jpg" border="0" height="0" width="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-5191714854124081710?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-56764182209002019742008-05-27T21:57:00.000-07:002008-05-29T14:37:43.519-07:00<div style="text-align: justify;">Πρόσφατα βρέθηκα με καλή μουσικόφιλη παρέα και καθόμασταν έξω, ενώ δύο της παρέας παίζανε κιθάρα και όλοι μαζί τραγουδούσαμε. Είχαμε πει πολλά τραγούδια, τα περισσότερα ελληνικά, ώσπου σε κάποια φάση δεν βρίσκαμε ποιό να πούμε και λέει κάποιος: 'Να πούμε τον Μουσάτο;' και όλοι με ενθουσιασμό συμφώνησαν 'Ναι, τον Μουσάτο, τον Μουσάτο!'. Λέω κι εγώ (ευτυχώς από μέσα μου) ποιός είναι αυτός ο Μουσάτος, τι σόι τίτλος τραγουδιού είναι αυτός και όλοι το ξέρουν και τους αρέσει;;;<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Η κιθάρα άρχισε να παίζει και όλοι ξεκίνησαν να τραγουδάνε. Προς μεγάλη μου έκπληξη το τραγούδι ήταν ξένο...<br /></div><div style="text-align: left;"><br /><embed src="http://static.boomp3.com/player.swf?song=bz0hvwd" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" allowscriptaccess="always" align="middle" height="20" width="200"></embed></div><br /><div style="text-align: right;">Μή διαρρεύσει!!! <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-5676418220900201974?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-752451043137302072008-05-26T09:24:00.000-07:002008-05-26T22:37:38.229-07:00<div style="text-align: justify;">Πάντα μ'αρέσει όταν κάποιος στις μαγειρικές του ικανότητες ξεφεύγει από τον κλοιό 'μακαρόνια-ρύζι-σάντουιτς-σαλάτα' και φτιάχνει πράγματα απλά αλλά λιγότερο συνηθισμένα! Σήμερα θα σας παρουσιάσω το φοβερό Στρούντελ με Σπαράγγια, also known as Madeleine's Strudel, also known as my new favorite dish!<br /></div><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Υλικά</span></span><br /><ul><li>500 γραμ. σπαράγγια (χωρίς τις σκληρές άκρες)</li><li>25 ml ελαιόλαδο</li><li>5 ml ψιλοκομμένο σκόρδο (δυό σκελίδες ντε!)</li><li>500 ml χλωρό κρεμμύδι κομμένο σε ροδέλες (μόνο το λευκό και ελαφρά πράσινο μέρος)</li><li>15 ml ψιλοκομμένη μέντα (μιάμιση κουταλιά της σούπας)</li><li>5 ml ξύσμα πορτοκαλιού (ένα κουταλάκι του γλυκού)</li><li>300 ml φρέσκο κατσικίσιο τυρί (κρεμώδες)</li><li>250 γραμ. ζύμη για στρούντελ (απο την κατεψυγμένη, it's ok!)</li><li>1 αβγό χτυπημένο</li><li>αλάτι και πιπέρι<br /></li></ul><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></span><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">Εκτέλεση</span> <span style="font-size:78%;">(στα 3 μέτρα)<br /></span><br /><div style="text-align: justify;">Αν τα σπαράγγια είναι πολύ χοντρά, τα ξεφλουδίζουμε και τα βράζουμε για 2 λεπτά, μετά τα ξεπλένουμε με μπόλικο νερό μέχρι να κρυώσουν - αν είναι λεπτά τα βράζουμε χωρίς να τα ξεφλουδίσουμε για 1 λεπτό με την ίδια διαδικασία.<br /><br />Ρίχνουμε το λάδι στο τηγάνι και το αφήνουμε για λίγο σε μέτρια-δυνατή φωτιά. Ρίχνουμε το σκόρδο και το χλωρό κρεμμύδι και σωτάρουμε για κανά 2-3 λεπτά. Προσθέτουμε και τη μέντα με το ξύσμα πορτοκαλιού, αλάτι και πιπέρι και το αφήνουμε να κρυώσει λίγο. Αφού κρυώσει προσθέτουμε στο μίγμα το τυρί και ανακατέυουμε να αναμιχθούν καλά.<br /></div><span style="font-size:78%;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDrlvcQf2OI/AAAAAAAAADg/atKDDgizSIk/s1600-h/Strudel1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDrlvcQf2OI/AAAAAAAAADg/atKDDgizSIk/s320/Strudel1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204724922582030562" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Θερμαίνουμε το φούρνο στους 400 βαθμούς Farenheit. Κι επειδή ξέρω ότι απορείς πόσοι βαθμοί Κελσίου είναι οι 400 βαθμοί Farenheit, είναι απλό να το βρεις αφού Κέλσίου=(Farehnheit-32)/1,8 δηλαδή στην περίπτωση μας κάνουμε αντίστοιχο υπολογισμό, Κελσίου=(400-32)/1,8=368/1,8=204 βαθμοι, άρα το βάζεις στους 200 βαθμούς Κελσίου!<br /><br />Απλώνουμε τη ζύμη σε μια αλευρωμένη επιφάνεια και σχηματίζουμε ένα ορθογώνιο 25x35 εκατοστά. Το τοποθετούμε σε ένα χαρτί για ψήσιμο, από αυτό που δεν κολλάει πάνω. Χωρίζουμε το μίγμα του τηγανιού στη μέση. Απλώνουμε το μίσο μίγμα στη μία μεριά της ζύμης αφήνωντας λίγο περιθώριο (2,5 εκατοστά) στις πλευρές. Τοποθετούμε τα σπαράγγια πάνω στο απλωμένο μίγμα να καλυφθεί όλο και μετά καλύπτουμε και τα σπαράγγια με το υπόλοιπο κρεμώδες μίγμα και το διπλώνουμε μέσα στη ζύμη κλείνοντας καλά τις άκρες.<br /><br />Χαράζουμε με ένα μαχαίρι διαγώνιες γραμμές στο άψητο (ακόμα) στρούντελ και το περνάμε όλο με το χτυπημένο αβγό με την (πολύτιμη) βοήθεια μιας βούρτσας.<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDrl-MQf2PI/AAAAAAAAADo/DRFGvcIzePs/s1600-h/Strudel2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDrl-MQf2PI/AAAAAAAAADo/DRFGvcIzePs/s320/Strudel2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204725175985101042" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Δε μένει παρά να το ψήσεις για 20-25 λεπτάκια (στους 200 βαθμούς Κελσίου, όπως αναλύσαμε) και είναι πανέτοιμο! Και είναι από τα πιο ωραία φαγητά που έχω δοκιμάσει μιας και μου αρέσουν ιδιαίτερα τα σπαράγγια. Βέβαια, άλλο να στο λέω κι άλλο να το τρως...<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDrmJcQf2QI/AAAAAAAAADw/W4t4oAkmpzc/s1600-h/strudel3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDrmJcQf2QI/AAAAAAAAADw/W4t4oAkmpzc/s320/strudel3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204725369258629378" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">Καλή επιτυχία και πάνω απ'όλα Καλή όρεξη! ;)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-75245104313730207?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-29766242421573029892008-05-21T22:01:00.000-07:002008-05-27T16:24:01.113-07:00<div style="text-align: justify;">Κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή, έχω ανοίξει διάφορα αρχεία excel και powerpoint και προσπαθώ να ετοιμάσω την αυριανή παρουσίαση για τη δουλειά. Δεν έχω καθόλου διάθεση, για την ακρίβεια βαριέμαι ελλεινά. Και πότε δε βαριόμουν θα μου πεις και θα έχεις και δίκιο! Οι συγκάτοικοι έχουν κοιμηθεί και θα με βρουνε στην κουζίνα το πρωί που θα σηκωθούν, εκεί ακριβώς που με άφησαν πριν λίγο και πήγαν για ύπνο. Δεν παίζει να κοιμηθώ απόψε. Εκτός του ότι δεν θα μπορέσω να σηκωθώ να είμαι στην ώρα μου άυριο αφού 8.30 έχω την παρουσίαση, η διάθεση μου είναι κάπως περίεργη. Προτιμώ να ξενυχτήσω. Βγαίνω στο μπαλκόνι να καπνίσω. Η γειτονιά κοιμάται, απολαμβάνω την 'ησυχία' και το δροσερό αεράκι. Μόνο κανά αμάξι περνάει που και που και ακούω το σούρσιμο στο δρόμο. Βλέπω το φεγγάρι που είναι ακόμα σχεδόν γεμάτο από την πρόσφατη πανσέληνο. Γυρνάω πίσω στον υπολογιστή και προσπαθώ να βάλω μια τάξη σε όλα και να τελειώσει η γαμημένη για παρουσίαση. Δεν ξέρω γιατί με έχει πιάσει τέτοια άρνηση απόψε, ίσως φταίει που αυτή θα έιναι και η τελευταία παρουσίαση...<br /></div><br />Τελικά είναι περίεργο να μετράς αντίστροφα τις μέρες...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDT-u8Qf2NI/AAAAAAAAACM/Q_ZT25gliRQ/s1600-h/moon.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDT-u8Qf2NI/AAAAAAAAACM/Q_ZT25gliRQ/s320/moon.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203063551922526418" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2976624242157302989?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-51155545740504432502008-05-19T17:17:00.000-07:002008-05-27T16:25:22.815-07:00<div style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μια βόλτα στο κοντινότερο σουπερ-μάρκετ αρκεί για να καταλάβεις ότι οι Καναδοί<span style=""> </span>είναι πολύ καλόβολα τυπάκια. Πάρε για παράδειγμα αυτή τη ντομάτα, είναι μια από τις πιο δημοφιλείς μάρκες παρόλο που πρόκειται για 'Savoura'... Κι αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν πολλές απαιτήσεις οι άνθρωποι και ίσα ίσα την προτιμούν κι ας είναι σαβούρα! Την συγκεκριμένη την καταναλώνω κι εγώ αβέρτα...</span></div><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIbKg9W_TI/AAAAAAAAABk/XhHAaGBhgFw/s1600-h/savoura.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIbKg9W_TI/AAAAAAAAABk/XhHAaGBhgFw/s320/savoura.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202250387026279730" border="0" /></a></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span lang="EL">Το επόμενο προϊόν το βρίσκεις μόνο σε καταστήματα με βιολογικά προϊόντα. Είναι η φοβερή σοκολάτα 'Θεοβρώμα' και ως βιολογική σοκολάτα έιναι ιδιαίτερα ακριβή και περιζήτητη. Για κάθε γούστο, γάλακτος ή λευκή. Είναι επίσης ιδανική για φοντύ σοκολάτας αφού σε κάθε κουτάκι περιέχονται μικρά μπαράκια σοκολάτας θεοβρώμα έτοιμα να λιώσουν και να σου χαρίσουν μοναδική γευστική μυρωδάτη θεϊκή (όπως δηλώνει και το όνομα) απόλαυση...</span></p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIb8Q9W_UI/AAAAAAAAABs/HF7mDGLDcNs/s1600-h/theobroma.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIb8Q9W_UI/AAAAAAAAABs/HF7mDGLDcNs/s320/theobroma.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202251241724771650" border="0" /></a><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Τέλος, είναι κάποια προϊόντα που κάνουν μεγάλο ταξίδι να φτάσουν εδώ, αλλά και πάλι οι Καναδοί ξέρουν τι εισάγουν στην τοπική αγορά. Ένα απο αυτά είναι τα κρακεράκια 'Kavli' που έρχονται από την μακρινή Νορβηγία και που αν δεν έχεις δοκιμάσει ακόμα δεν ξέρεις τι χάνεις. Για πρωινό, στη δουλειά, στο δρόμο, με το φαγητό, με το ποτό, ένα (κρακεράκι) καβλί πάει παντού και πάντοτε. Με ποικιλία στις γεύσεις γιατί όλοι το χρειάζονται. Διαθέσιμο σε τύπους όπως καβλί πολύσπορο (5 grain)...</p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIe4A9W_VI/AAAAAAAAAB0/A9_qGzZTc4w/s1600-h/kavli3.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIe4A9W_VI/AAAAAAAAAB0/A9_qGzZTc4w/s320/kavli3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202254467245210962" border="0" /></a></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Τραγανιστό καβλί με γεύση σκόρδο (Crispy garlic) για τους πιο τολμηρούς...</p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIfTA9W_WI/AAAAAAAAAB8/j3UDVZLSxhk/s1600-h/kavli2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIfTA9W_WI/AAAAAAAAAB8/j3UDVZLSxhk/s320/kavli2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202254931101678946" border="0" /></a></p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Και λεπτό μα πάντα τραγανιστό καβλί (Crispy thin) για τους πιο ευαίσθητους...<br /></p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIgAA9W_XI/AAAAAAAAACE/OenWtmU_dbk/s1600-h/kavli1.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SDIgAA9W_XI/AAAAAAAAACE/OenWtmU_dbk/s320/kavli1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202255704195792242" border="0" /></a></p><p style="text-align: right;" class="MsoNormal">Και μη μου πεις ότι δε τα λιμπίστηκες!<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-5115554574050443250?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-43308313716001244252008-05-14T07:56:00.000-07:002008-05-14T08:15:44.368-07:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:trebuchet ms;">Με κάλεσε η <a href="http://madralara.blogspot.com/">~~a~~</a> και θα της κάνω τη χάρη...</span><br /></div><span style="font-family:trebuchet ms;"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SCr-7Q9W_SI/AAAAAAAAABc/b_m9YWPc3f4/s1600-h/ravasakio.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SCr-7Q9W_SI/AAAAAAAAABc/b_m9YWPc3f4/s320/ravasakio.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200249013870722338" border="0" /></a><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Κανόνες του παιχνιδιού:</span><br /><ul style="font-family: trebuchet ms;"><li>Γράφεις ό,τι θέλεις.</li><li>Σκανάρεις ή φωτογραφίζεις.</li><li>Ανεβάζεις την ανάρτηση.</li><li>Καλείς φίλτατους bloggers να συνεχίσουν το παιχνίδι. Και πού ξέρεις; Κάποια στιγμή μπορεί όλοι να εκ-δοθούμε...</li><li>Στο τέλος γράφεις για το <a href="http://autographcollectors.blogspot.com/">http://autographcollectors.blogspot.com/</a> ώστε να επικυρωθεί η συμμετοχή σου.</li></ul><span style="font-family: trebuchet ms;">Δε θα καλέσω κάποιον, αλλά όποιος το δεί και δεν (τα) έχει παίξει, τον καλώ!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-4330831371600124425?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-57413092558606200302008-05-13T09:08:00.000-07:002008-05-27T16:27:28.089-07:00<div style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Καθόμουν τις προάλλες και έβλεπα με ένα φίλο Μεξικάνικη τηλεόραση κι εκεί που βάζει διαφημίσεις βλέπω ΤΗΝ διαφήμιση! Μπουκαλάκια εμφιαλωμένου νερού με εικόνες των Αγίων και προσευχές, με την επωνυμία “</span><span style="">Spiritual</span><span style=""> </span><span style="">Water</span><span style="" lang="EL">”. Είναι ένα νέο προιόν που απυθύνεται στο χριστιανικό κοινό αφού δεν είναι απλά νερό αλλά αγιασμός, αφού στο εργοστάσιο κατά την παραγωγή το νερό αγιάζεται από έναν ιερέα. Ξέχνα λοιπόν την αναμονή για τις θρησκευτικές γιορτές και το σπρωξίδι απο γιαγιούλες την ημέρα των Φώτων, μπορείς πλέον να έχεις αγιασμό με το λίτρο όπου κι αν βρεθείς, όποια στιγμή κι αν νιώσεις αυτή την ανάγκη. Αν τα πράγματα στη ζωή σου δεν πάνε καλά τότε άρχισε να πίνεις “</span><span style="">Spiritual</span><span style=""> </span><span style="">Water</span><span style="" lang="EL">” και θα δεις. Και στο τσακίρ κέφι κόψε και ένα ματσάκι βασιλικό κι άρχισε να ραντίζεις – που ξέρεις, ίσως πιάσει...</span><br /></div><span style="" lang="EL"><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SCm9sg9W_QI/AAAAAAAAABM/6IGpHtDVvbg/s1600-h/holywater.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SCm9sg9W_QI/AAAAAAAAABM/6IGpHtDVvbg/s320/holywater.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5199895817235135746" border="0" /></a> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal; text-align: left;"><span style="" lang="EL"><br /></span></p><div style="text-align: justify;"><span style="" lang="EL">Ο ‘εμφιαλωμένος αγιασμός’ είναι διαθέσιμος σε 10 διαφορετικές συσκευασίες, παρολαυτά η ‘γεύση’ είναι μία και μοναδική. Κάθε συσκευασία έχει το δικό της όνομα και την δικιά της προσευχή. Για παράδειγμα η συσκευασία ‘</span><span style="">Focus</span><span style="" lang="EL">’ απεικονίζει την Παναγία Παρθένο και έχει στο πίσω μέρος της συσκευασίας την ανάλογη προσευχή όπως και η συσκευασία ‘</span><span style="">Balance</span><span style="" lang="EL">’ με σήμα τον Ιησού Χριστό στην οποία αναγράφεται το ‘Πιστεύω’ σε αγγλικά και ισπανικά, μιας και η εταιρία με έδρα την Φλόριντα προσπαθεί να προσελκύσει και ισπανόφωνο κοινό αλλά και να εξάγει το προιόν στη Λατινική Αμερική, υποστηρίζοντας ότι το “</span><span style="">Spiritual</span><span style=""> </span><span style="">Water</span><span style="" lang="EL">” βοηθά τους ανθρώπους να μένουν συγκεντρωμένοι, να πιστεύουν στον εαυτό τους και να πιστεύουν στο Θεό! Στα άμεσα σχέδια της εταιρίας δε, είναι και το λανσάρισμα νέων προιόντων που θα απευθύνονται και σε άλλες θρησκευτικές ομάδες όπως Μουσουλμάνους, Εβραίους και Βουδιστές. Περιττό να πω ότι η εμφάνιση του “</span><span style="">Spiritual</span><span style=""> </span><span style="">Water</span><span style="" lang="EL">” στην αγορά έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων και ήδη πωλείται παντού με ενδεικτική τιμή 1,99$ το μπουκαλάκι. Και</span><span style="" lang="EL"> </span><span style="" lang="EL">φυσικά</span><span style="" lang="EL"> </span><span style="" lang="EL">υπάρχει</span><span style="" lang="EL"> </span><span style="" lang="EL">και</span><span style="" lang="EL"> </span><span style="" lang="EL">σε</span><span style="" lang="EL"> </span><span style="">mixed six-pack!<o:p></o:p></span></div><div> </div><p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal; text-align: justify;"><span style=""><span style="font-style: italic;">“Do you need to have a better day? Do you want to do better in your life? Grab a Six Pack of Mixed Spiritual Water bottle, read the prayer, believe in God, believe in yourself and the sky’s the limit…”</span><o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-5741309255860620030?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-26495323965957092432008-05-03T12:12:00.000-07:002008-05-27T16:28:38.792-07:00<p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Και πως να μην πάθω σοκ. Αφού έχω ακόμα μαλλιά και πάλι καλά να λέμε. <o:p></o:p></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Λαμβάνω που λες προχθές ένα λινκ από τον αδερφό μου για ένα προφίλ στο </span>hi<span style="" lang="EL">5. Κάνω κλικ λοιπόν στο λινκ με λαχτάρα περισσή να δω ποιόν ψάρεψε πάλι γιατί κατά καιρούς έχει βρει διάφορους γνωστούς στο εν λόγω </span>site<span style=""> <span lang="EL">και τί να δω: ο μικρός μας ξάδερφος έχει φτιάξει </span></span>hi<span style="" lang="EL">5 και σα να μην έφτανε μόνο αυτό γίνεται σιγά σιγά </span>emo<span style=""> <span lang="EL">από ό,τι είδα στις φωτογραφίες. Έχει και 160 φίλους, τελικά τα σημερινά 14χρονα παραείναι κοινωνικά. Είδα και μερικά από τα μηνύματα που ανταλλάσσει με τους φίλους του αλλά αφού διάβασα μερικά δεν άντεξα άλλο και το έκλεισα.<o:p></o:p></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Δεν έχω παρά να του ευχηθώ καλή πρόοδο: <span style="font-style: italic;">Άντε και στο <span style="font-weight: bold;">facebook</span></span></span><span style="" lang="EL"><span style="font-style: italic;">...</span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2649532396595709243?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-39805951010259984312008-04-30T16:02:00.000-07:002008-05-03T12:27:46.167-07:00<div style="text-align: center;">μοναχά για πάρτη μου...<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">Mexico, baby!!!</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-3980595101025998431?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-90957513288877067972008-04-21T20:47:00.000-07:002008-04-21T20:59:14.133-07:00<span style="" lang="EL">Κάθισα σε ένα παγκάκι άναμεσα στα δέντρα και άρχισα να διαβάζω το βιβλίο μου. Απο μπροστά μου περνούσαν ποδηλάτες και άνθρωποι με πατίνια κάθε ηλικίας. Παιδάκια με κράνη και επιγονατίδες, σκυλιά να τραβάνε τα αφεντικά τους με το λουρί. Στις πρασινάδες έκαναν πικ-νικ <span style=""> </span>παρέες και οικογένειες, ψήνανε και πίνανε, οι γονείς παίζανε με τα παιδάκια τους. Ακριβώς απέναντί μου ήταν μια οικογένεια μετανάστες, πιθανότατα από κάποια αραβική χώρα γιατί η μητέρα φορούσε μαντήλι στα μαλλιά και ήταν μελαμψοί. Είχαν κάτσει σε κύκλο και παίζανε ποδόσφαιρο όλοι μαζί: μπαμπάς, μαμά, γιος και κόρη! Μου θύμισε όταν ήμουν μικρός και πηγαίναμε τις Κυριακές στον Εθνικό κήπο όλη η οικογένεια και ευχαριστιόμασταν παιχνίδι στα γρασίδια - τότε που η μόνη μου έγνοια ήταν το παιχνίδι.<br /><br /></span><span style="" lang="EL">Κι ενώ είχα χαζέψει κοιτώντας τους να παίζουν, η κοπελίτσα παίρνει την μπάλα και κάνει ένα σουτ με τόση δύναμη προς τα πάνω που η μπάλα πήγε και καρφώθηκε ψηλά ανάμεσα στα κλαδιά ενός δέντρου. Τότε άρχισε όλη η οικογένεια να πετάει ό,τι έβρισκε προκειμένου να ξεσφηνώσουν την μπάλα από το δέντρο. Η μάνα πήγε και γέμισε ένα μπουκαλάκι με νερό και άρχισε τις βολές, η κοπελίτσα πήρε μια άλλη μπάλα και ο μπαμπάς με το γιο πετάγανε κάτι κομμάτια ξύλο. Το νέο παιχνίδι ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρον και όσοι περνούσαν σταμάταγαν και κοίταζαν. Τελικά μετά από κανά μισάωρο κατάφεραν και την <span style=""> </span>κατέβασαν από τα κλαδιά! Φυσικά δε γινόταν να μην τραβήξω φωτογραφία! :)</span><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SA1g0d0ptdI/AAAAAAAAAA8/eqD2fxc7Dd8/s1600-h/parko.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SA1g0d0ptdI/AAAAAAAAAA8/eqD2fxc7Dd8/s320/parko.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191912399902979538" border="0" /></a><br /><span style="" lang="EL"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-9095751328887706797?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-8811312514133316442008-04-14T09:54:00.000-07:002008-04-14T10:51:08.602-07:00<p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Όχι ακριβώς, αλλά περίπου! Πλέον μένω σε νέο σπίτι κι όλα είναι τόσο ήρεμα κι ωραία. Η συγκατοίκηση με τον Μεξικάνο (και το γατάκι του) δεν μου βγήκε σε καλό. Ούτε εμένα αλλά ουτε και της συγκατοίκου – οπότε μετά από όσα περάσαμε στο παλιό διαμέρισμα από το να παραπονιόμαστε συνεχώς μετά από τόσες προσπάθειες να συννενοηθούμε με τον ακατανόμαστο και να είμαστε συνεχώς μια ωραία ατμόσφαιρα αποφασίσαμε να αναλάβουμε δράση. Βγήκαμε λοιπόν βόλτα στη γειτονιά, μαζέψαμε τηλέφωνα και αρχίσαμε να ψάχνουμε για νέο σπίτι.<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Χρειάστηκαν κάμποσα τηλεφωνήματα και 2-3 ραντεβού και το σπίτι βρέθηκε σε χρόνο </span>dt<span style=""> <span lang="EL">– μάλλον μας λυπήθηκε ο Θεός – τί να πω... Τώρα μένουμε μόνοι μας σε ένα μεγαλύτερο διαμέρισμα στο οποίο επικρατεί απόλυτη ηρεμία, τάξη και ασφάλεια. Χωρίς κανένα να μας τα πρήζει συνεχώς και χωρίς γατάκι να μας επιτίθεται και να κλαψουρίζει αντί να νιαουρίζει. Ώρες ώρες τιτιβίζει ακόμα μες στα αυτιά μου αυτός ο υπέροχος ήχος που έβγαζε το δόλιο ζωντανό – είμαι πεπεισμένος ότι το γατί έχει ψυχολογικά προβλήματα! Και πως να μην έχει με τέτοιο αφεντικό που τού’ λαχε. Το θέμα είναι ότι τον πρώτο καιρό δεν είχαμε πάρει πρέφα τι παλικάρι είναι ο Μεξικάνος αφού έδειξε τον πραγματικό του εαυτό στην<span style=""> </span>πορεία... Κάλλιο αργά παρά ποτέ.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Το κορυφαίο της όλης υπόθεσης είναι ότι το νέο διαμέρισμα είναι ακριβώς απέναντι από το παλιό και από το παράθυρο του δωματίου μου βλέπω το παράθυρο του παλιού μου δωματίου! Φυσικά ο Μεξικάνος δεν έχει ιδέα ότι μετακομίσαμε μαζί με τη συγκάτοικο και πόσο μάλλον στην απέναντι πολυκατοικία. Και ελπίζουμε να μην το μάθει ούτε στο μέλλον. Έχει πολύ γέλιο γιατί όποτε τον βλέπει στο παράθυρο της κουζίνας η συγκάτοικος πανικοβάλεται μη μας δει και σβήνει τα φώτα οπότε είμαστε συχνά με κεριά. Εκείνη το έχει πάρει πολύ στα σοβαρά, εγώ πάλι το διασκεδάζω...<span style=""> </span>Εντωμεταξύ ο άλλος δεν έχει βρει ακόμα νέους συγκάτοικους για τα δωμάτια μας και είναι μες στη μίρλα ο καρμίρης. Γιατί πρόκειται για καρμίρη από τους λίγους, ενδεικτικά αναφέρω ότι μας έτρωγε συνεχώς φαγητά από το ψυγείο και έκανε οικονομία ακόμα και στην άμμο του γατιού...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Όμως όλα αυτά αποτελούν πια παρελθόν και αν μη τί άλλο έχουμε και υλικό για να γελάμε...</span></p><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL"><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jzZRpqkfCDo&amp;hl=en"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/jzZRpqkfCDo&amp;hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object></span><span style="" lang="EL"><o:p></o:p></span></p>And I am feeling good! :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-881131251413331644?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-84698391409324949552008-04-12T09:23:00.000-07:002008-04-12T09:34:00.439-07:00Η τελευταία φορά που έγραψα εκθεσάκι με τον ίδιο τίτλο ήταν όταν ακόμα στέλναμε το Μπίγαλη στη Eurovision... Όμως αυτή τη φορά δε μας το έβαλε σαν θέμα η δασκάλα απλά επειδή τον τελευταίο καιρό χτυπαγα κάτι τετράωρα στο μάθημα των γαλλικών και τώρα δεν πάω πια, είπα να περιγράψω λίγο την τάξη μου, μετά από καιρό θα τα διαβάζω κι εγώ και θα προσπαθώ να θυμηθώ, ενώ τώρα είναι όλα φρέσκα.<br /><br />Θα ξεκινήσω φυσικά από τη δασκάλα μας! Είναι μια συμπαθέστατη κυριούλα κοντά στα 50-φεύγα, βέρα Γαλλίδα εκ Παρισίων βεβαίως βεβαίως, να μαθαίνουμε και σωστά, με καστανοκόκκινο μαλλάκι αλά-Τάμτα και τσιριχτή φωνή. Όταν θέλει να μας εξηγήσει κάτι αρχίζει τα ουρλιαχτά και τις κραυγές και φτάνει μέχρι τον αυτοσαρκασμό μόνο και μόνο για να μας μεταδώσει τη γνώση!<br /><br />Μετά, όπως κάθε τάξη που σέβεται τον εαυτό της έχουμε τα σπασικλάκια... Ένας Περουβιανός πού ό,τι και να πεί η δασκάλα κουνάει το κεφάλι σαν αυτά τα σκυλάκια που βάζουν στο αμάξι με τον ευλύγιστο λαιμό σε στροφή, ακόμα κι όταν η δασκάλα φτάρνίζεται εκείνος συμφωνεί μαζί της, του'χει μείνει κουσούρι. Φυσικά ξέρει πάντα την απάντηση. Ντούετο με τον παραπάνω κάνει μία κοπέλα από το Ιράν. Τα ξέρει κι εκείνη όλα τόσο καλά που της φαίνεται αστείο η δασκάλα να εξηγεί. Όταν φτάνει στην τάξη πάει και βγάζει το Azax από τη ντουλάπα και καθαρίζει το θρανίο της, μετά βγάζει και το φαγητό της, το νεράκι της και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Επίσης ξεκινάει να γελάει δυνατά στο άσχετο συνέχεια αλλά τουλάχιστον καταφέρνει να μας κάνει όλους να γελάσουμε.<br /><br />Από τις στάνταρ παρουσίες είναι ένας Κολομβιανός μηχανικός, πολύ καλό παιδάκι, που κάθεται πάντα ήσυχος μπροστά μπροστά και έχει πολλές απορίες καθώς και μια κυριούλα αγνώστου προέλευσης που έρχεται πάντα αφού ξεκινήσει το μάθημα, φεύγει πριν την επίσημη ώρα λήξης, και νομίζει ότι κάνει ιδιαίτερα λες και δεν βρίσκεται άλλος μαθητής στην τάξη.<br /><br />Η απόλυτη περσόννα της τάξης είναι αναμφισβήτητα ο Ιλία, ένας Βούλγαρος οικογενειάρχης που τα μόνα πράγματα που λέει είναι: "peut-être", "je ne sais pas" και "c'est la questionne". Είναι άνεργος γιατί ψάχνει αποκλειστικά για part-time δουλειά και "c'est difficile" όπως λέει, "il n'y a pas d'argent". Στο μάθημα κάνει σα μικρό παιδάκι, βαριέται να κάνει τις ασκήσεις και κοιτάζει συνέχεια το ρολόι να περάσει η ώρα. Άμα καμιά φορά η Μαντάμ ξεχαστεί και δε σταματήσει ενώ είναι ώρα για διάλειμμα γυρνάει πίσω και μου κάνει νόημα να διαμαρτυρηθούμε οπότε πετάγομαι εγώ και λέω ότι έχουμε διάλειμμα.<br /><br />Ένα άτομο με το οποίο γελάω πολύ είναι μια Μεξικάνα την οποία πειράζω συνέχεια και τις λέω διάφορα στα ισπανικά, ό,τι έχω μάθει κατά καιρους που είναι κυρίως βρισιές οπότε κάθε φορά τη σοκάρω με τις νέες μου λεξεις. Από τα άτομα που συμπαθώ πιο πολύ είναι ένας Μεξικάνος που έχουμε περίπου την ίδια ηλικία ο οποίος έχει σπουδάσει φιλοσοφία και του αρέσει πολύ η Ελλάδα και με ρώταγε αν όλοι στην Ελλάδα είναι μορφωμένοι και διαβασμένοι... Η ειλικρινής απάντηση μου τον απογοήτευσε λίγο. Με ρώταγε αν μου αρέσει και ο Αγγελόπουλος και μου είπε ότι στο Μεξικό είναι αρκετά γνωστός! Δυστυχώς ο Μεξικάνος έφυγε πριν λίγο καιρό και εγκαταστάθηκε σε άλλη πόλη πολύ μακριά από εδώ.<br /><br />Στην τάξη έκαναν κατα καιρούς 'guest' εμφανίσεις και διάφοροι άλλοι, κάτι trendy Μεξικανάκια, ένας Γιαπωνεζοβραζιλιάνος(!), ένας τύπος από το Μαρόκο και μια Βολιβιανή.<br /><br />Είχαν πλάκα τα μαθήματα, και ήδη μου λείπει η τάξη άλλα πήρα τη δόση μου από γαλλικά τώρα καιρός για λίγη ξεκούραση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-8469839140932494955?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-36688830134803306452008-04-08T19:20:00.000-07:002008-05-01T08:45:10.379-07:00Πάει καιρός που έγραψα εδώ και παρόλο που πολλές φορές ήθελα να αφήσω κάτι στο μπλογκ δεν το έκανα. Πέρασε ο Φλεβάρης, πέρασε κι ο Μάρτης, μπήκε ο Απρίλης...<br /><p class="MsoNormal"><span style="" lang="EL">Αν μου έχει αφήσει κάτι στο μυαλό ο Φλεβάρης, αυτό είναι ένα απέραντο άσπρο. Παντού. Ασταμάτητες <span style=""> </span>χιονοπτώσεις, αυτοκίνητα θαμμένα στο χιόνι, και σε κάθε γωνιά του δρόμου από ένα εκχιονιστικό μηχάνημα. Ανθρωποι κρεμμύδια να κυκλοφορούν στους δρόμους, να γλίστρανε και να πέφτουν, να σκάβουν να βρούν το αμάξι τους κάθε πρωί. Νύχτες με </span>scrabble<span style="" lang="EL">, με μουσική και ταινίες, χαζέυοντας το χιόνι από το παράθυρο. <span style=""> </span>Ελάχιστες εξόδους και ατελείωτες ώρες στη σχολή και στα μαθήματα γαλλικών. Βέβαια εκεί που η όλη κατάσταση είχε αρχίσει να μου σφηνώνει τυρόπιτα στον εγκέφαλο, μια πολυαναμενόμενη επίσκεψη τάραξε την ανιαρή ζωή μου και ο Μάρτης μπήκε με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Αποκορύφωμα το επεισοδιακό ταξίδι μας, επίσημο σάουντρακ του οποίου έγινε η κλασσική επιτυχία «Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο», για το οποίο ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Τύφλα νά’χει η<span style=""> </span>Έδεσσα... και τα μακαρόνια γκόγκλιες... Κι εκεί που καλά καλά δεν κατάλαβα πώς πέρασε ο Μάρτης κι έμεινα για λίγο μόνος έσκασε μύτη και η επόμενη επίσκεψη η οποία κράτησε λιγότερο αλλά ήταν κι αυτή πετυχημένη... Ο Απρίλης τελικά με βρίσκει μόνο χωρίς άλλους επισκέπτες και να έχω μείνει πολύ πίσω με όσα έχω να κάνω. Απ’το άλλο χέρι, ο καιρός έχει φτιάξει ανησυχητικά και το μόνο που σκέφτομαι είναι οι διακοπές...</span></p><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SBnkpN0pteI/AAAAAAAAABE/U-8uZbI1wAQ/s1600-h/Falls.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/SBnkpN0pteI/AAAAAAAAABE/U-8uZbI1wAQ/s320/Falls.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195435041884845538" border="0" /></a><br /><span style="" lang="EL"> <o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-3668883013480330645?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-32163529869093502052008-02-01T19:08:00.000-08:002008-05-01T08:44:26.783-07:00Από χτες το βράδυ χιονίζει ακατάπαυστα. Ρίχνει τόσο χίονι που έχει σκεπάσει τα πάντα, και συνεχίζει... Όλα είναι κάτασπρα. Τόσο άσπρα που με πιάνει ζαλάδα και πονοκεφαλιάζω. Μόνο που χτες, μέσα στο λευκό τοπίο η καρδιά μου μάυρισε ξαφνικά. Έτσι απλά, με συνοπτικές διαδικασίες. Σήμερα το μάυρο διαδέχτηκε το γκρι. Αλλά και το γκρι δεν θα μείνει για πολύ. Άσε που άκουσα ότι φέτος δεν είναι καθόλου της μόδας. Φτου κριθαράκι, φτου!<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/R_wox7BxY5I/AAAAAAAAAAM/5OfY55306g4/s1600-h/xionia.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_8WWShJ8ekJU/R_wox7BxY5I/AAAAAAAAAAM/5OfY55306g4/s320/xionia.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5187065708947792786" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-3216352986909350205?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-27226477986843389172008-01-13T19:55:00.000-08:002008-01-13T20:09:30.244-08:00Κάνοντας μια βόλτα στη γειτονιά είδα τα ακόμα στολισμένα σπίτια - αλήθεια, τι περιμένουν για να ξεστολίσουν, να έρθει Πάσχα; Mου δημιουργήθηκε λοιπόν η εξής απορία: σε όσες πόρτες και όσα σπίτια είδα είχαν κρεμασμένη διακόσμηση που έλεγε Merry X-mas. Αλήθεια αυτό το X-mas πώς προέκυψε από το Christmas? Γιατί αν σκεφτούμε απλά, είναι σαν να αντικαθιστούμε το Christ με ένα X, με άλλα λόγια σα να βάζουμε στη θέση του Χριστού ένα 'χι', πρόκειται δηλαδή για διαγραφή... Διαγραφή του ίδιου του Χριστού. Και αν σε αυτό προστεθεί το γεγονός ότι στην πλειοψηφία των επιγραφών το Merry X-mas συνοδεύεται από το 'Ho-Ho-Ho' γέλιο του Αη-Βασίλη που εύκολα μπορεί να παρανοηθεί ως σατανικό γέλιο τότε τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά! Ποιός υπονομεύει τη χριστιανοσύνη; Ποιοί είναι αυτοί που μας περνούν τέτοια υποσυνείδητα μηνύματα; Και γιατί τα δεχόμαστε έτσι αβίαστα; Αν κάποιος έχει μια καλή εξήγηση ας μου πει, νομίζω είναι αρκετά σοβαρό το θέμα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2722647798684338917?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-50124293592203391592008-01-09T20:23:00.000-08:002008-01-13T20:13:32.764-08:00Εδώ και ενάμιση περίπου μήνα μετακόμισα σε ένα διαμέρισμα και έχω πλέον δύο συγκατοίκους. 'Εναν τύπο και μια τύπισσα. Αν και οι προηγούμενές μου συγκατοικήσεις δεν αποδείχτηκαν οι πιο πετυχημένες έβερ, είπα να το ξαναεπιχειρήσω μπας και αυτή τη φορά είμαι πιό τυχερός. Αλλά επειδή πέρασα λίγο καιρό μένοντας εντελώς μόνος σε ένα μικρό διαμερισματάκι - κάτι που δεν είχα συνηθίσει - χρειαζόμουν επειγόντως αλλαγή σκηνικού και συνεπώς σπιτικού. Γράφτηκα λοιπόν σε ένα website με αγγελιές και χωρίς πολύ ψάξιμο το νέο μου σπίτι ευρέθη!<br /><br />Η φάση έχει ως εξής: ο τύπος νοικιάζει όλο το διαμέρισμα και υπενοικιάζει τα δύο υπνοδωμάτια, το ένα σε μένα και το άλλο στη φίλτατη συγκάτοικο. Οι συγκάτοικοι είναι συμπαθείς αμφότεροι, και συχνά πιάνουμε κουβεντούλα κι έτσι γνωριζόμαστε και καλύτερα μιας και η συγκάτοικος είναι φρέσκια στο διαμέρισμα, όπως εγώ. Ξέχασα να πω ότι έχουμε κι ένα γατάκι, το οποίο θεωρητικά ανήκει στον συγκάτοικο αλλά συνεχώς εμείς το ταϊζουμε... Την Κυριακή λοιπόν πιάσαμε κουβέντα για το γάμο. (Εδώ ανοίγω παρένθεση να πώ ότι εγώ είμαι ο μικρότερος μες στο σπίτι, αφού η συγκάτοικος είναι 30 χρονών και ο συγκάτοικος στο περφίλ του στο website έλεγε ότι είναι 29 το οποίο και είχα πάρει ως δεδομένο. Κλέινει η παρένθεση...). Έτσι ως μεγαλύτεροι και στα τριάντα τους λογικό να τους απασχολέι και το θέμα της 'κρεμάλας' που αποτέλεσε και το νέο μας θέμα συζήτησης. Ο συγκάτοικος είναι από το Μεξικό και καθολικός στο θρήσκευμα, ιδιαίτερα θρησκόληπτος και προσκολλημένος στις παραδόσεις της θρησκείας σε αντίθεση με εμάς τους δύο που δεν θεωρούμε το γάμο ως κάτι απαραίτητο για να επισφραγίσει έναν δεσμό. Όπως ήταν αναμενόμενο η κουβέντα μας έκανε κύκλους αφού δεν υπήρχε περιπτώση να συμφωνήσει η μία πλευρά με την άλλη. Ο Μεξικάνος έχει μια σχέση 6-7 μήνες και μας είπε ότι θέλει να παντρευτεί αλλά δε μπορεί γιατί έχει ξαναπαντρευτεί και αφού χώρισε δεν γίνεται να κάνει δεύτερο γάμο, τελείωσαν οι ζωές, game over! Και το έλεγε με τόση πίκρα... Εγώ πάλι δεν το ήξερα ότι οι καθολικοί στον πρώτο γάμο καίγονται, νόμιζα ότι είχαν 3 προσπάθειες όπως Ελλάντα. Τελικά οι ορθόδοξοι είναι πολύ μπροστά... Κι εκεί που ξεπέρναγα το πρώτο σοκ ότι οι καθολικοί δεν έχουν παρά μόνο μια ευκαιρία να παντρευτούν με παπά και με κουμπάρο, άρχισε ο Μεξικάνος να μας λεεί όλη την ιστορία για τον αποτυχημένο γάμο του αφού πρώτα μας αποκάλυψε ότι δεν είναι 29 χρονών αλλά 38(!) - παρακαλώ - και όταν είδε πως αντιδράσαμε μας είπε πως στο website είχε βάλει ψεύτικη ηλικία για να βρίσκει πιο εύκολα συγκατοίκους (η αλήθεια είναι πως όποτε έβλεπα ηλικία άνω των 30 δεν έβλεπα καν τις υπόλοιπες λεπτομέρειες και περνούσα στην επόμενη αγγελία).<br /><br />Ο Μεξικάνος λοιπόν τα είχε με μία στο Μεξικό για κανά-δυο χρόνια η οποία βέβαια νταραβεριζόταν ταυτόχρονα και με έναν άλλο οπότε κι εκείνος το παράτησε το θέμα κι έφυγε από το Μεξικό και τότε τον ενημερώνει εκείνη ότι είναι έγκυος και περιμένει δικό του παιδί. Ο Μεξικάνος όμως είχε σοβαρές υποψίες (γιατί άραγε;) ότι το παιδί δεν ήταν δικό του οπότε της είπε ότι δεν πρόκειται να γυρίσει. Εκείνη να κλαίει και να οδείρεται και να ορκίζεται στον Άγιο Ισίδωρο της Σεβίλλης ότι το παιδί είναι δικό του οπότε γυρνάει κι αυτός στο Μεξικό να το δουν το ζήτημα από κοντά και εκείνη να του λέει να παντρευτούν αλλά αυτός ανένδοτος γιατί φοβόταν ότι το παιδί δεν είναι δικό του. Φεύγει λοιπόν ξανά και η λεγάμενη μέχρι και στη μάνα του πήγε και κλάφτηκε και τελικά η Μεξικάνα χάνει το παιδί. Και τότε ο Μεξικάνος συνειδητοποιήσε ότι είναι πολύ καλή ευκαιρία να παντρευτούν αφού την αγαπούσε και είχε δει ότι κι εκείνη μετά από όλο το σκηνικό με την εγκυμοσύνη είχε συμμορφωθεί. Πάει ξανά στο Μεξικό και τσακ-μπαμ παντρεύονται. Ο γάμος, λέει, ήταν φοβερός και μια από τις ωραιότερες μέρες της ζωής του... Οπότε παντρεμένοι πλέον έρχονται να ζήσουν εδώ. Και αφού έζησαν όμορφα κι ωραία για δύο περίπου χρόνια η Μεξικάνα τα φτιάχνει με έναν άλλο και τον παρατάει τον δικό μας για τα καλά και έκανε και δύο παιδάκια με τον καινούριο (ανύπαντροι φυσικά αφού δεν μπορεί να γίνει γάμος) και μένουν κάπου εδώ στη γύρω περιοχή. Δε λες που δεν είχαν κάνει τελικά παιδάκι εξ αρχής με τον συγκάτοικο, τώρα θα έτρεχε ο καψερός για τεστ DNA σαν τον Πασχάλη...<br /><br />Τώρα λοιπόν ο Μεξικάνος επειδή θέλει να παντρευτεί ακολουθεί ήδη υποχρεωτικά σεμινάρια της Καθόλικης Εκκλησίας με το νέο του αίσθημα τα όποια, λέει, σε βοηθάνε να δεις τις πιθανές δυσκολίες του γάμου πριν παντρευτείς, και πολλά ζευγάρια κατά την διάρκεια των σεμιναρίων χωρίζουν αφού συνειδητοποιούν ότι δε μπορούν να αναπεξέλθουν ή ότι δε μπορούν να ζήσουν τελικά με το ταίρι τους εντός γάμου, πριν όμως καν παντρευτούν! Αυτό κι αν είναι μπροστά! Η Καθολική εκκλησία λοιπόν λαμβάνει δραστικά μέτρα για την αντιμετώπιση του αυξημένου ποσοστού διαζυγίων, και πολύ καλά κάνει δηλαδή αφού μια φορά μονάχα δε φτάνει οπότε καλό είναι να αξιοποιηθεί σωστά. Κι επειδή ο πολιτικός γάμος δεν είναι αρκετός για το συγκάτοικο, κάπως βρήκε μια άκρη και συμφώνησε με την πρώην γυναίκα του (με την οποία έχουν πάρει κανονικά διαζύγιο) να εμφανιστουν στο δικαστήριο της εκκλησίας (κάτι τέτοιο τέλωσπάντων) και να καταθέσουν ότι δεν αγαπιόντουσαν όταν παντρεύτηκαν οπότε με κάποιες διαδικασίες ο γάμος θα θεωρείται άκυρος, σα να μην έγινε ποτέ, οπότε μηδενίζει πάλι το κοντέρ και θα μπορέσει να παντρευτεί με θρησκευτικό γάμο την καλή του, μην πάνε στράφι και τα προγαμιαία σεμινάρια...<br /><br />Κι ενώ αφηγούμουν την ιστορία σε μια φίλη μου, σωστά απόρρησε: 'Μα καλά ο Μεξικάνος ακόμα εκεί είναι; Γιατί δε γυρίζει στο Μεξικό να κάνει τη ζώη του σήριαλ;'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-5012429359220339159?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1231652149491031092.post-25160790945122850782008-01-02T15:11:00.000-08:002008-01-09T20:33:15.384-08:00Προχθές βγήκα για λίγα ψώνια. Έκανε κρύο κι έτσι προτίμησα να περιμενώ το λεωφορείο αντί να περπατήσω μέχρι το σπίτι. Η στάση ήταν άδεια, εβγαλά κι εγώ ένα κρουασάν από τις σακούλες κι άρχισα να μασουλάω. Και τότε φτάνει στη στάση μία κυρία, γύρω στα 60. Φόραγε έναν σκούφο και στο λαιμό μια υπερσύγχρονη φωτογραφική μηχανή και άρχισε να τραβάει φωτογραφίες απέναντι από το δρόμο. Προς στιγμήν μου φάνηκε αστείο, αλλά μπήκα στη διαδικασία να κοιτάξω προς το μέρος που η κυριούλα φωτογράφιζε. Ο δρόμος, το πάρκο, κάτι ψηλές πολυκατοικίες και πίσω το βουνό. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος. Ομολογουμένως, το τοπίο δεν ήταν τίποτα το φοβερό, αλλά παρόλο που δύο μήνες τώρα περιμένω αρκετές φορές στη συγκεκριμένη στάση ποτέ δεν το είχα παρατηρήσει προσεκτικά. Η κυρία συνέχισε να τραβά φωτογραφίες και να τις κοιτά μετά στην μικρή οθόνη με τόση χαρά που πραγματικά ήταν για να τη βγάλεις φωτογραφία! Στο μεταξύ η στάση γέμιζε κόσμο και οι περισσότεροι κοιτούσαν την κυριούλα-φωτογράφο παραξενεμένοι! Το λεωφορείο ήρθε, μπήκε μέσα κι εκείνη και κάθισε στο πίσω μέρος και συνέχισε να βγάζει φωτογραφίες από το παράθυρο καθόλη τη διαδρομή. Από έκει που καθόμουν μπορούσα να δώ τα πλαστικά αυτοκόλλητα προστασίας κολλημένα ακόμα πάνω στη μηχανή. Η μηχανή ήταν ολοκαίνουρια! Μάλλον είναι χριστουγεννιατικο δώρο, σκέφτηκα...<br /><br />Πραγματικά ποτέ δε μπορούσα να φανταστώ οτί μια κυρία σαν κι αυτή θα έπαιρνε τόση χαρά με μια φωτογραφική μηχανή. Κι ενώ σκεφτόμουν διάφορα όλη μέρα και η διάθεσή μου δεν ήταν στα χάι της, ένα χαμόγελο ζωγραφιστηκε στο προσωπό μου κι αποφάσισα να το κρατήσω για το υπόλοιπο της ημέρας, η οποία ήταν και πολλή μεγάλη μιάς και το 2007 τα έφαγε τα ψωμιά του - επιτέλους - και ήρθε η σειρά του 2008, γεγονός που με κράτησε ξύπνιο μέχρι νωρίς το πρωί! Και παρόλο που δεν είχα μεγάλες προσδοκίες για το φετινό ρεβεγιόν, πέρασα πολύ καλά. Καλή χρονιά να έχουμε λοιπόν, με υγεία και χαρά! Και είναι οι μικρές χαρές της ζωής που κάνουν τελικά τη διαφορά, ακόμα και η χαρά του να βγάζεις μια φωτογραφία. Γιατί όσο τετριμμένο ή αστείο κι αν ακούγεται,το είδα με τα ίδια μου τα μάτια...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1231652149491031092-2516079094512285078?l=i-cannot-other.blogspot.com' alt='' /></div>dji*http://www.blogger.com/profile/07874811404474628495noreply@blogger.com1